Baldur.biz

Hver elskar ekki röfl? Allir dýrka stjórnmálamenn sem hafa ekkert að segja heldur tala um mótherja sína daga langa, og halda svo áfram að blogga um þá á næturna. Stjórnmál eru nefnilega svo leiðinleg, svo andlaus. Það vantar allt krydd. Allan rógburð og slúður, slettur og níð.

Eða svo virðast þeir sem sitja á Alþingi Íslands halda.

Ég hef áður minnst á þennan leiða misskilning stjórnmálamanna. Rétt í þessu var Kastljósi að ljúka sem ég, aldrei þessu vant, horfði á yfir matnum, auk fréttatíma RÚV. Ástand þjóðarbúsins var til umfjöllunar og mættu sjálfstæðismaður og samfylkingarmaður, hvor öðrum leiðinlegri. Sjálfstæðismaðurinn missti sig yfir því að nú ætti möguleg að hækka skatta en ekki skera niður, samfylkingarmaðurinn svaraði með því að benda á hvað fyrrum ríkisstjórnir hafa staðið sig illa. Svaraði? Nei, hann snéri út úr. Ef til umræðu eru lausnir á vanda þjóðarinnar á ekki að eyða tímanum í röfl og vitleysu, ég vil heyra lausnirnar og rökstuðning á þeim. Þeir sem eiga í heilögu stríði við andstæðan flokk (sem fyrir nokkrum dögum var samstarfsflokkur…) eiga ekki heima í sjónvarpi. Þeir eiga hreinlega ekki heima á Alþingi.

Til að falla ekki (of djúpt) í sömu gryfju og þeir sem ég gagnrýni langar mig að láta eitthvað bitastætt fylgja. Ég hef í huga ákveðnar breytingar sem gera mætti á íslenskri stjórnsýslu og mér finnst brýn nauðsyn:

1. Ráðherra af Alþingi Hvernig sem það er útfært vil ég að embættin tvö, ráðherra og alþingismaður, séu aðskilin. Að fullu. Löggjafarvaldið á að tákna vilja fólkins og því á almenningur að kjósa fulltrúa sem sjá um að taka ákvarðanir um hvaða lög gilda í landinu hverju sinni. (Þetta mætti vissulega endurskoða og velta öðrum útfærslum eða viðbótum við kerfið fyrir sér en ég hef ekki látið verða af því og nenni ekki að spá í það frekar núna). Framkvæmdarvaldið sér um að hlutirnir séu gerðir. Framkvæmdarvaldið sér um að vélin gangi smurt og að slitnum tannhjólum sé skipt út fyrir ný. Hingað til hafa persónuleg sambönd ráðið því hverjir sinna hvaða ráðherraembætti og almenningur hefur þurft að kjósa yfir sig stjórn og löggjafa á sama tíma. Þetta tvennt er ólíðandi því sá sem góður er að stjórna þarf ekki endilega að standa fyrir vilja allrar þjóðarinnar og öfugt (og persónuleg sambönd eiga ekki heima í stjórnarráðinu). Því á annars vegar að kjósa alþingismenn og hins vegar að ráða ráðherra eftir faglegum leiðum í auglýst embætti.
2. Flokkapólitíkina burt Kannski aðeins of róttækt, en ég vil sjá minna af henni. Að minnsta kosti nógu lítið til að einstaklingsframboð séu möguleg. Flokkspólitík snýst of mikið um forystudýrkun og framapot til að málefni fái þar nægilegt rúm á efnisskránni. Sumir einstaklingar eiga heldur ekki heima í neinum flokki, og of hætt er við að jaðarsjónarmið drukkni í stefnuyfirlýsingum þar sem allir verða að hrópa húrra í kór. Ég vil geta valið fólk saman á Alþingi eftir því hvort mér líst á sjónarmið þeirra sem einstaklinga, en ekki hvaða flokki það ákveður að fylgja. Innan hvers flokks sitja margir mismunandi einstaklingar og það er miður að hagsmunir flokksins ná stundum að yfirgnæfa hagsmuni fólksins, og útkoman verður þá sundurleitur flokkur sem rúinn er trausti, bæði innan frá og utan.
   Ef fyrri punkturinn yrði að raunveruleika væri þetta lítið mál þar sem ekki þyrfti meirihluta á Alþingi til að mynda ríkisstjórn.
3. Burt með kirkjuna Ég væri nú alveg til í að losna bara alveg við hana, en þar sem það er nú sennilega ekki að fara að gerast væri í það minnsta hægt að taka fyrsta skrefið og aðskilja hana frá  ríkinu. Það eru nokkuð stórar upphæðir sem renna í kirkjumál á hverju ári og væri hægt að taka nokkuð til í menntamálum og heilbrigðismálum fyrir þær fjárhæðir.  Aðgreina skal bókhald ríkis og kirkju og veita fjármununum í þarfari hluti.
   Persónulega fyndist mér rétt að leggja kirkjumálaráðuneytið niður en sennilega væri nær að endurskoða áherzlur þess og nefna það trúmálaráðuneyti, sem fjallar þá jafnt um öll trúmál á Íslandi (og gætir þess að gleyma ekki hagsmunum trúlausra).
4. Fjárhagslegt sjálfstæði ríkis og bæja Þetta gerist nú ekki í bráð, en er þó brýnt verkefni. Lán í kjölfar bankahrunsins geri ég ráð fyrir að séu óhjákvæmileg, en stefna á að því að greiða þau hratt til baka og í kjölfarið að hjálpa bæjarfélögum að borga niður sínar skuldir. Miklir fjármunir tapast á hverju ári í vexti (nema lánin séu lánuð áfram á hærri vöxtum, en sú er ekki raunin víðast hvar) sem hægt væri að nota í alla þá fjársveltu málaflokka sem sárlega þarfnast meiri peninga.
   Ég veit ekki hvernig lántaka opinberra stofnanna gengur fyrir sig en get ímyndað mér að hægt væri að setja strangari reglur sem gera erfiðara um vik til steypa sveitarfélögum í skuldir. Nær væri að ávaxta fé svo Ísland gæti lifað á vöxtunum… maður getur látið sig dreyma.

Þetta eru mis bjartsýn málefni sem ég tel þó að séu öll mjög brýn. Ég leyfi mér að vona að þau rætist fyr en síðar og þá sérstaklega það fyrsta. Nú þarf ég hinsvegar að líta á námið og undirbúa mig fyrir fyrsta tímann í kúrsinum á morgun. Það er margt fleira sem brennur á mér en hér er hollast að hætta.

This entry was posted on Tuesday, February 3rd, 2009 at 21:35 and is filed under Blaður, Hugleiðingar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.