Góðan daginn?
Monday, January 5th, 2009Ég veit, endurnýttur titill. Hann á samt bara mjög vel við, og ég ætla ekki að röfla um Dag Bjé að þessu sinni.
Nei, til frásagnar er dagurinn sem senn er á enda. Hann hófst á því að ég vaknaði þreyttur rétt fyrir átta eftir að hafa mistekist að sofa úr mér ferðaþreytuna. Ég kom mér loksins af stað út í vetrarkuldann með hafragraut í maganum og hoppaði upp í næstu lest. Lestarkerfið er enn timbrað eftir áramótin og allt var í flækju í morgun, ég hef aldrei staðið svona þétt á leiðinni í skólann því allir hrúguðust í sömu lest þegar hún loksins lét sjá sig. Fyrsti skóladagurinn hófst alveg glimrandi vel, þegar ég mætti fékk ég að vita að janúarkúrsinn sem ég skráði mig í er framhaldskúrs og ég á ekkert að geta verið þarna. Ég sá fram á þrjár vikur af ekki neinu í kjölfarið og var nokkuð fúll að hafa klúðrað hlutunum svona. Efninu er ég hinsvegar kunnugur og ég er ekki einn á báti, við erum fimm eða sex sem ekki tókum fyrri kúrsinn og kennarinn virðist vera mjög næs og skemmtilegur og ákvað að redda þessu bara.
Hugbúnaðurinn sem ég nota í kúrsinum er risastór og fyllti harða diskinn í fartölvunni þegar ég ætlaði að setja hann upp og ég fór svekktur og svangur heim eftir að hafa eytt endalausum tíma í að hala honum niður og mistakast svo að setja allt upp. Þegar heim var komið hlammaði ég mér niður og ákvað að nú skildi ég nú greiða fyrir ordabok.is, hef trassað það síðan 28. des. Þegar í netbankann var komið var valmyndin í steypu og ég rétt náði með klókindum að koma mér inn í greiðsluhlutann. Ég stimplaði inn allar upplýsingar, sló inn leyninúmerið sem þarf fyrir millifærslur og smellti á áfram. Hættulega rauð og æpandi skilaboð stungu í augun og tjáðu mér að númerið væri ekki rétt. Jeij! Að þessu er stutt forsaga:
Kaupþing ákvað að vegna öryggisástæðna þyrftu allir að breyta leyninúmerinu sínu innihéldi það hluta úr kennitölunni manns. Eins og allir latir Íslendingar hafði ég einfaldlega valið seinni hlutann í kennitölunni minni þegar ég var beðinn um númer og það svínvirkaði síðan þá. Ég hlýddi þó og breytti því þegar bréfið barst og steingleymdi svo blessuðu númerinu sem ég valdi. Þegar ég hafði reynt þrjár mislukkaðar tilraunir til að greiða ordabok.is úr netbankanum fyrir áramót hrökk allt í lás og ég komst ekki lengur inn. Sjálfum mér gramur hringdi ég í Kaupþing og skýrði stöðuna og var þá beðinn um leyninúmerið svo konan hinumegin á línunni gæti kippt þessu í liðinn. “Ehh… ég er búinn að gleyma því?” “Jájá, farðu þá bara upp í Kringluútibú og framvísaðu skilríkjum” “Allt í góðu…”. Svo dreif ég mig í fyrradag, daginn áður en ég flaug aftur til Danmerkur. Þjónustufulltrúinn sem ég lenti fyrst á vissi ekkert hvað ég meinti þegar ég útskýrði stöðuna og sá sem tók við átti í mestu vandræðum með að átta sig á hvert vandamálið var hjá mér. Að lokum rétti hann mér eyðublað og sagði mér að skrifa nafnið mitt hérna og nýja leyninúmerið þarna. Þetta verður svo komið seinna í dag. “Flott” hugsaði ég með mér og fór að kaupa skó.
Nú ætti það að vera nokkuð ljóst hví mér var síður en svo skemmt þegar skilaboðin birtust mér á skjánum í dag. Ósáttur með þjónustuna hringdi ég í Kaupþing og beið í nokkurn tíma á línunni. Loksins kom röðin að mér, ég útskýrði málið og átti að fá samband við einhvern í Kringluútibúinu í kjölfarið. Rétt áður en sambandið var sent áfram hljóðnaði síminn í höndunum á mér; inneignin var búin. Nú var ég orðinn fokreiður og ákvað að laga til í tölvunni hjá mér og tengdi til þess netsnúruna, treysti ekki þessu þráðlausa fyrir allri tónlistinni og bíómyndunum sem ég vildi færa yfir á hina tölvuna með hörðu diskunum. Þegar það gekk ekki upp runnu á mig tvær grímur og ég vildi ekki hugleiða of djúpt hvaða ósköp biðu mín þegar lengra liði á vikuna. Kreppan var föst í fötunum mínum síðan á Íslandi og óheppnin hafði elt mig út. Brúnirnar sigu niður og harka færðist í svipinn, ég ætlaði ekkert að fara að gefast upp. Eftir að átta mig á eigin heimsku sparkaði ég netbeininum í lag svo ég gæti notað netsnúruna og tók svo reiðina út í þrifum á íbúðinni og klósettinu með. Ég var rétt við það að hendast niður í þvottahús þegar rifjaðist upp fyrir mér að þvottakortið er tómt. Ég setti því uppsetninguna á skólahugbúnaðinum aftur af stað og rauk út í búð með hælsæri eftir nýju skóna og keypti mér í karríkjúkling rétt fyrir lokun. Ég gleymdi samt að kaupa plástur á hælinn á mér…
Ég lýk þessu á bíómyndum, á leiðinni heim eyddi ég tímanum í að horfa á Dodgeball í flugvélinni og er hún endalaus steypa sem mér stökk ekki bros yfir. Það er reyndar lygi, merkingin á kistunni í lokin var skemmtileg og brosti ég út í annað þegar ég sá hana. Þó handritið hafi ekki boðið upp á mikið skilaði Vince Vaughn því enn verr frá sér og ég held ekki að neinn af leikaraliðinu hafi sýnt af sér neina sérstaka prýði. Til að vega þetta upp horfði ég á Control þegar ég var kominn heim, sem fjallar um líf og dauða Ian Curtis, söngvara hljómsveitarinnar sálugu Joy Division. Hún er mjög góð og vel gerð, svolítið langdregin en vel leikin, skrifuð og tekin og svo skemmir tónlistin ekki fyrir. Hún fyllir vel ákveðið tóm sem 24 Hour Party People skilur eftir, en sú mynd kemur inn á þessa sögu í umfjöllun sinni um Tony Wilson.
