Baldur.biz

Páskadagur hófst á sveittum hádegisverði hjá ömmu. Við vorum alls ekki viss hvort hann yrði í ár og af þeim orsökum var ég ekkert að stressa mig á að fara að sofa snemma, gerði það laust eftir klukkan sjö. Ég fékk þannig um fjögurra tíma svefn sem endaði snögglega þegar mamma stökk inn til mín og sagði mér að drífa mig á fætur.

Maturinn var góður, ég man ekki málsháttinn minn sem þýðir bara að hann var ekkert sérstakur. Annars gerðist ekkert markilegt í matarboðinu, það var mjög hefðbundið.

Eftir matarboðið fór ég hinsvegar að gera mun skemmtilegri hluti en ég hef eytt páskafríinu í hingað til. Heima hjá Brynju systur er allt á hvolfi og eldhúsið eins og það leggur sig komið fram á gang og inn í stofu. Ástæðan er sú að þeim fannst páskafríinu best varið í að mála eldhúsið og ég lá vel við höggi er sækja þurfti mannafla til hjálpar. Ég réðst því á fituskán og -bletti með ammoníakblautri tusku mér til halds og trausts og hamaðist eins og óður við að skafa 50 ára gamlan skít af veggjum og skápum.

Ég var forvitinn um hversu sterkt efnið var sem ég notaði til að pússa og þrífa (áður en ég komst að því að það væri ammoníak) svo þegar ég var nýbúinn að bleyta vel í tuskunni þefaði ég hraustlega af henni. Við það áttaði ég mig á brandaranum í Roy Rogers laginu eftir Halla og Ladda: „Hvað er hún kölluð? - Ammoníak!“. Nefið brann og augun sviðu. Eftir það fann ég mér eldflaugahlífðargleraugu og höndlaði tuskuna af tortryggni og varúð.

Deginum lauk ég svo á Lars and the Real Girl. Hún er hugljúf og vel gerð og gefur ágætis innsýn inn í ákveðna gerð geðvandamála. Aðalleikarann þekkti ég ekki þrátt fyrir að hafa séð hann áður í bíó, ég er greinilega ekki eins vel inní kvikmyndaheiminum og ég var.

Páskaeggið sem ég fékk er númer 7. Er en ekki var því hvorki ég né pabbi höfum enn bragðað á því. Svona er að vera ekki heima hjá sér á páskadag, maður fær ekki tækifæri á að njóta þess sem hann hefur upp á að bjóða.

Það er þónokkuð síðan ég hætti að hafa gaman af Gretti, að minnsta kosti eins mikið og þegar ég safnaði bókum með honum fyrir mörgum árum og eru núna vel geymdar í kassa uppi á háalofti. Engu að síður lít ég stundum inn á síðuna til að renna í gegnum nýjustu sögurnar en hún fer alltaf jafn mikið í taugarnar á mér. Það er eins og sá sem hannaði kerfið til að fletta í gegnum myndasögurnar hafi ákveðið að gera það að hægu, leiðinlegu og kvalafullu ferli þar sem músin er hvergi til spöruð og smella þar sem oftast til að kalla fram lágmarksáhrif. Af þessum orsökum, og af því að ég er í fríi og kærulaus eftir því, föndraði ég mér lítið javascript í gær áður en ég fór að sofa sem birtir manni heilan mánuð af Gretti. Til að fá fyrri eða næsta mánuð, smellir maður einfaldlega á einn takka. Og til að fá ákveðinn mánuð? Þá velur maður mánuð og ár. Gersemina má finna hér. Valmyndin uppi í horninu er hræðilega ljót og þetta virkar örugglega ekki í Internet Explorer, eða Opera, eða Safari, eða neinu öðru en Firefox, því ég er latur og nenni ekki að kveikja á Windows eða MacOS fyrir svona lítilræði.

Horton Hears a Who!, eða einfaldlega Horton upp á Íslenskuna, er gerð eftir sögu Dr. Seuss sem einnig skrifaði How the Grinch stole Christmas! og The Cat in the Hat, auk fleiri vel þekktra barnabóka. Margar sögur eftir hann hafa verið færðar yfir á hvíta tjaldið og fór ég með Ými Braga á Horton í dag.

Myndin er framleidd af 20th Century Fox, sama fyrirtæki og framleiddi Ísaldarmyndirnar, og er þrívíddarteiknimynd líkt og þær. Stíll myndarinnar er sá sami og á verkum Dr. Seuss, Hverjarnir í Hverjalandi líta út eins og Trölli í Grinch og eftirtektaverðar hárgreiðslur setja einnig svip sinn á bæjarbúa eins og í jólasögunni. Horton sjálfur lítur svo út eins og Dr. Seuss skapaði hann upphaflega, það sést vel þegar bókarkápan og bíóplakatið eru borin saman:

Myndir af wikipedia.org og imdb.com

Fyrst er ég sá Ísöld fannst mér hún mjög skemmtileg og fyndin, en við annað áhorf dofnaði heldur húmorinn. Fátt nýtt var í raun að finna í myndinni, gömul saga í nýjum búningi. Svipað er uppi á teningnum í Horton þó undaveröld Dr. Seuss auki vissulega frumleikann. Þó hef ég séð henni bregða fyrir áður og því var í raun lítið að sjá í myndinni sem ekki hefur sést ótal sinnum áður. Persónurnar fannst mér skemmtilegar en þó ekki farið nógu djúpt í þær og því kynntist maður þeim lítið sem ekkert yfir mínúturnar áttatíuogátta. Tíminn var heldur notaður í kjánahúmor og hasar sem gengur vissulega vel í yngstu kynslóðina, sem má segja að sé markhópur myndarinnar.

Þrátt fyrir þessa neikvæðu punkta var eitt sem kom skemmtilega á óvart og fékk mig til að brosa út í annað öðru hverju, en það var þýðingin. Ýmir vildi sjá myndina með íslensku tali og þó ég hefði sjálfur valið frummálið leyfði ég honum að ráða. Þeirri ákvörðun hans sá ég ekki eftir þar sem stór hluti myndarinnar var í bundnu máli, þar spilaði sögumaðurinn stærst hlutverk, og þýðingin var almennt vönduð og góð. Í heildina litið var myndin því ágætis skemmtun sem ég myndi þó ekki mæla sérstaklega með fyrir aðra en yngri kynslóðina.

Það sem vakti hinsvegar athygli mína voru sýnishornin á undan myndinni sjálfri. Þar kenndi ýmissa grasa, nýja Narniu myndin var auglýst, Kung-Fu Panda sömuleiðis og svo var auglýsing fyrir nýju Disney/Pixar myndina. Sú síðastnefnda leit langbest út, þó Narnia hefði einnig kveikt hjá mér áhuga. Pixar myndin nýja fjallar hinsvegar um mjög spennandi hluti, lítið vélmenni sem öðlast persónuleika og gerist langt fram í framtíðinni. Ég á enn eftir að sjá bæði Cars og Ratatouille en sú seinni á víst að vera mjög góð og ég leyfi mér að trúa (og vona) að sú verði einnig raunin með næstu mynd, og því bíð ég spenntur eftir henni.

E.S. Mikið ósköp finnst mér leiðinlegt að sjá og heyra talað um „Trailera“ í íslenskum auglýsingum. Sýnishorn lýsir því mjög vel sem við er átt og myndi ég óska þess að auglýsendur færu að nota það (eða annað sambærilegt) orð í staðin fyrir tökuorðið.