Baldur.biz

Í kveld horfði ég á The Shining eftir Kubrick. Myndin er að sjálfsögðu löngu komin í tölu „cult-classic“ mynda en þó hafði ég ekki enn látið verða af því að horfa á hana. Það hafði Gutti heldur ekki gert svo hún varð fyrir valinu sem mynd kvöldsins. Það eina sem spillti upplifuninni fyrir mér eru allar þær tilvitnanir og vísanir í hana héðan og þaðan sem ég hef rekist á (Futurama og Simpsons eru dæmi sem sitja mér efst í huga, sem og myndbandið við Karmacoma með Massive Attack). Annars er hún mjög góð, Kubrick bregst ekki frekar en fyrri daginn og King er einnig góður. Þó að söguþráðurinn hafi legið í loftinu alla myndina virtist hún ekki vera löng þrátt fyrir að spanna hátt á þriðja tíma.

Gærkveldið var hinsvegar af öðrum toga. Ég mætti rétt fyrir kvöldmatarleitið niður í Nörd þar sem haldið var spilakvöld. Ég bjóst við skemmtun undir pari, ágætis afþreyingu sem ég gæti réttlætt með frírri pizzu. Það reyndist vera ranglega ágiskað hjá mér, á dagskránni voru hvorki póker né tölvuleikir (sem hljómar hvorttveggja frekar óspennandi í mínum eyrum) heldur tvö spil sem ég hef hvorugt spilað áður.

Það fyrra nefnist Tsuro - The Game of the Path. Undirtitillinn hljómar fáránlega, og þrátt fyrir kínverskt útlit og drekamyndir er það hannað af Bandaríkjamanni (og sennilega markaðssett af markaðsdeild í stórfyrirtæki af Dilbert-toga þar sem nafnið þýðir héri á Bantamáli samkvæmt Wikipedia). Spilið er fyrir tvo til átta leikmenn og markmiðið er að deyja ekki. Mjög uppbyggilegt og svartsýnt en hörkuskemmtilegt, sérstaklega þegar margir eru að spila. Eins og mér er tamt fór ég strax að hugsa út fyrir kassann, mér flugu í hug fjölmargir eiginleikar sem hægt væri að bæta við og breyta þar með spilinu og gera það áhugaverðara. Hver umferð er mjög stutt og því höfðum við þær nokkrar, þar af vann ég a.m.k. tvær.

Hitt spilið sem var spilað heitir Munchkin og er myndskreytt af sama náunga og teiknar Dork Tower myndasögurnar. Það spil tekur öllu lengri tíma, við vorum örugglega hátt í tvo tíma að ljúka því enda óvenjumargir að spila (og fleiri en mælt er með á pakkningunum). Það sem kom mér einna mest á óvart við það er hve mínímalískt það er, einn teningur og fullt, fullt af spjöldum. Ekkert leikborð eða óþarfa vesen. Leikmenn skiptast á að draga spjöld og ýmist að berjast við allra handana óvætti, suma hverja mjög furðulega og skondna, eða að ákveða hvort þeir vilji hjálpa mótherjum sínum (fyrir umsamið verð að sjálfsögðu) eða leggja stein í götu þeirra á leiðinni til sigurs. Mjög skemmtilegt spil sem á víst marga auka- og systurpakka.

Þar sem ég minntist á Dork Tower er tilvalið að ljúka færslunni á einni slíkri sögu sem kryfur spurninguna um hænuna og eggið til mergjar, og kemst þar með að traustu svari sem leysir hana í eitt skipti fyrir öll. (Mér finnst sagan sérstaklega skemmtileg þar sem ég komst sjálfur að þessari niðurstöðu þegar ég glímdi við spurninguna á sínum tíma. Ég teiknaði þó ekki myndasögu um hana, og get því lítið verið að væla.)