Baldur.biz

Nei, ekki kaffi, heldur forritunarmál. Það rann upp fyrir mér í dag hvers vegna mér finnst Java vera sorp af verztu gerð. Hlutbundið? Jamms, út í hörgul. Og það er einmitt akkilesarhæll þess. Til hvers að vera með 2 klasa sem eru fyrir grafík? Annar sem heitir Graphics og hinn sem heitir Graphics2D. Svo til að stilla hvernig Graphics2D hagar sér þarf maður að nota annan hlut sem heitir RenderingHints. Þetta nálgast sturlun! Það er í lagi að nýta sér hlutbundna hugsunarháttinn til að gera sér lífið einfaldara, en Java nær út fyrir allan þjófabálk.

Til að líkja Java við eitthvað þá er það eins og að skipta kamrinum út fyrir klósett. Nema hvað að þú hefur eitt klósett til að míga í og annað fyrir stykkin. Og jafnvel enn annað ef þú þarft að gera bæði.

Eða þá að þú kaupir þér nýjan bíl sem getur keyrt á öllum vegum (svona þar sem Java getur keyrt í flestum stýrikerfum). Málið er bara að hann er óþarflega flókinn, t.d. er að finna í honum tvær vélar, eina fyrir bakkgírinn og hina fyrir áframakstur. Einnig er sér útvarpstæki fyrir FM, AM og geisladiska. Og svo má ekki gleyma því að háu ljósin eru ekki innbyggð í framljósin, nei, þau eru sér. Bara svona til að gera hlutina flókna.

(Svo er náttúrulega sér hemill og sér handbremsa fyrir hvert hjól, bara svo þú getir örugglega keyrt nákvæmlega eins og þú vilt. Nema hvað að það er ekki hægt að skipta um gíra, hann er sjálfskiptur (sbr. ruslasöfnun)).

Það er ekki af ástæðulausu að ég lofa Python hástert. Í því er að finna einfalda lausn við flóknum vandamálum, en þó ekki vöntun á virkni. Í C eða C++ taka einfaldir hlutir langan tíma því málið er mjög opið og maður getur ofið alla litlu smáhlutna saman til að gera nákvæmlega það sem maður vill að þeir geri. Það tekur bara langan tíma og getur verið flókið. Í Java eru einfaldir hlutir gerðir flóknir þar sem búið er að útfæra þá fyrir mann, en útfærslan byggir á óendanlega mörgum mismunandi bútum sem getur verið stór hausverkur að tengja saman. Í Python eru einfaldir hlutir einfaldir og fljótgerðir. Þess vegna er hægt að gera flókna og stóra hluti með minniháttar fyrirhöfn.

Þetta eru mínar skoðanir. Endilega lesið, hugleiðið og gagnrýnið, eða hunsið eftir smekk, ég er opinn fyrir öllu. Ég þurfti einungis að koma þessu frá mér.

Í fyrra leyfði ég hverjum þeim sem vildi að heyra hvað mér fannst Eddu akademían mikið rusl. Þá voru tvær stærstu myndirnar annarsvegar Mýrin og hinsvegar Börn. Á meðan Mýrin fékk endalaust mörg verðlaun fékk Börn ein, og fannst mér það mikill skandall þar sem ég stend enn við þá skoðun mína að Börn sé mun betri mynd en Mýrin. Hinsvegar er Eddan hreint ekki öll þar sem hún er séð, líkt og óskarsmenn hér um árið hunsuðu fyrstu tvo kafla Hringadróttinssögu til þess eins að geta lofað þriðja kaflann enn meir hefur ríkt samkomulag um að bíða með verðlaunin fyrir Börn þangað til systurmynd hennar var komin út, semé Foreldrar, og fékk Ragnar Bragason allar þær Eddur sem hann átti skilið fyrir myndirnar nú. Ég get því tekið akademíuna í sátt, þó ekki sé sömu sögu að segja um skipuleggjendur hátíðarinnar. Þorsteinn Guðmundsson var, líkt og alltaf, hræðilega leiðinlegur og Ólavía Hrönn var lítt skárri með símalagið sitt og trommusettið og allt það drasl.

Annars er ég kominn með annan fótinn í dyragætt heimsfrægðarinnar, Brynjar benti mér á þessa síðu: http://www.root.cz/clanky/nova-softwarova-sklizen-14-11-2007/ sem ber þess skýrt merki að Cubix hefur nú þegar náð að teygja anga sína út fyrir landssteinana. Tékkland í gær, heimurinn á morgun!

Jájájá, nú er komið að því. Leikurinn sem allir hafa beðið eftir.

Cubix er formlega kominn út í útgáfu 1.0 eftir allt of langan þróunartíma. Hann er þó einn þrívíðasti kubbaleikur sem gefinn hefur verið út, fullur af skærum litum og spennandi áskorunum. Tryggið ykkur hann í tíma á http://cubix.tveireinir.com áður en það verður of seint.

Ath. takmarkað magn!

Eftir að horfa upp á fyrsta lið Kastljóssins núna áðan þar sem rætt var við Svavar Lúthersson, sem rekur Istorrent, og Snæbjörn Steingrímsson, framkvæmdarstjóra SMÁÍS, er ég orðinn öskuillur. Enn á ný vaða svokallaðir talsmenn höfundarrétthafa kokhraustir fram og fordæma þá sem hýsa, reka og nota síður á borð við Istorrent, þar sem fólk getur nálgast efni sem það langar í, þegar það langar í það.

Í upphafi viðtalsins tekur Snæbjörn fram að “þessi síða [sé] rekin eingöngu í þeim tilgangi til þess að leyfa fólki að fara fram hjá höfundarrétti” og “þarna [sé] efni að fara milli handanna á fólki fyrir mörghundruð milljónir á ári”. Síðar í þættinum rökstuddi hann þessa upphæð á þann hátt að sé meðalverð tekið af tónlistar- og mynddiskum miðað við hvað þeir kosta úti í búð og það margfaldað með hve oft og mikið efni hefur farið á milli fólks gegnum síðuna fáist þessi tala. Það má vel vera að hún standist miðað við þessar reiknikúnstir og leik að tölum en ég leyfi mér að efast sterklega um réttmæti hennar í raunveruleikanum.

Það efni sem fólk nær sér í með skrárskiptaforritum er því að öllu jöfnu að kostnaðarlausu. Það er ein meginástæða þess hve vinsæl slík skipti eru, aðrar eru til dæmis aðgengi og þægindi við að geta náð í og nýtt sér efnið hvar og hvenær sem er. Væri nú settur verðmiði á hvert lag, hvern geisladisk, kvikmynd, sjónvarpsþætti, bækur, myndbönd og allt annað sem hægt er að nálgast með þessum forritum myndi eftirspurnin minnka stórlega, það er einföld menntaskólahagfræði sem hverjum manni ætti að vera ljós. Því er mjög erfitt að tala um fjárhæðir þegar skráarskipti eru í umræðunni þar sem raunverulegir peningar sem fást fyrir skráarskiptin eru engir og ekkert væri upp úr þeim að hafa væru þau verðlögð.

Eins og oft hefur verið nefnt áður er ekkert nýtt að höfundarrétthafar hlaupi upp til handa og fóta þegar aðgengi að efni þeirra er aukið, hvernig áttu rithöfundar til að mynda að eiga fyrir mat þegar fólk gat nálgast verk þeirra í opinber bókasöfn sér að kostnaðarlausu? Á hverju áttu tónlistarmenn að lifa þegar Bylgjan fór í loftið og allir gátu allt í einu hlustað á tónlistina án þess að borga fyrir það krónu? Hvernig áttu kvikmyndagerðarmenn að borga leiguna þegar myndbandstæki urðu algengur fylgihlutur sjónvarpstækis og almenningur gat tekið upp sjónvarpsútsendingar og horft á hvenær sem þeim líkaði?

Enginn þessara hluta boðuðu dauðadóm yfir listamönnum og framleiðendum efnis þeirra því í hvert sinn sem aðstæður breyttust aðlöguðu þeir sig að nýjungunum og nýttu sér þær til aukinnar sölu. Fólk las fleiri bækur, heyrði nýja tónlist og sá aðrar kvikmyndir en áður sem jók áhuga þeirra og þekkingu sem leiddi til meiri sölu. Nú, líkt og áður, rýkur rétthafana í rogastans þegar tölvuöldin sýnir mátt sinn og meginn og flýta sér í dómssal með ragn og skammir. Eini munurinn er sá að nú eru það grasrótarsamtök og einstaklingar sem standa fyrir hinum breyttu aðstæðum með hjálp tækninnar og því erfiðara að bregðast við árásum höfundarrétthafanna.

Það sem gerir svo ákærur Smáís og Stef enn furðulegri er sú staðreynd að til að geyma gögnin sem halað er niður þarf að kaupa geymslumiðil á borð við harðan disk, geisladisk eða myndbandsspólu. Af öllum þessum hlutum er dregið gjald sem fer í hirslur höfundarrétthafa og eiga að dekka þá afritun sem óhjákvæmilega á sér stað miðað við þær aðstæður sem efni er dreift á. Ég fæ ekki skilið þessa gjaldtöku á annan veg en svo að þeir peningar eigi að koma í stað þeirra sem höfundarrétthafar fengju frá útgefendum efnis síns væri það keypt á löglegan hátt úti í búð. Ég hef heyrt því fleygt að með þessum gjöldum séu neytendur að greiða fyrir öryggisafrit af því sem þeir hafa áður keypt sér, en ekki fæ ég séð að það fái staðist þar sem í meira lagi furðulegt er að greiða eigi tvisvar fyrir sömu vöruna.

Ég ætla að ljúka þessum pistli hérna því ég hef hvorki tíma né nennu í að standa í lengri skrifum, því ég er á leiðinni í bíó að sjá myndina Michael Clayton með Gutta. Og já, áðan, fyrir mat, horfði ég á einn þátt af Simpsons af DVD disk sem ég keypti mér í BT, fyrir alvöru peninga. Fólk er ekki hætt að greiða fyrir afþreygingu, það mun aldrei koma til á meðan fólk langar í tónlist, þættir og kvikmyndir.