Baldur.biz

bolur sem finnst ekki á hverju strái
að sama kvöld ég tvisvar hann sjái
trúi ég ei að tilviljun ég fái
meiri en boli tvo sem ég báða dái

Sindri var í bol með merki Þrumukattanna í kvöld, í 10-11 afgreiddi mig maður í bol með merki Þrumukattanna. Af því tilefni samdi ég þessa vísu.

Í blóði
ég á
alla sjóði
sem að selja má
fyrir íslenskt fé
sem lætur mér í té
óendanleg völd
í meira en eina öld
skálmöld
því barist verður
heiftarlega
og listi gerður
óvandlega
yfir þá sem landi stjórna
landi fórna
fyrir hagsmyni
sinna eigin þarfa
drauma
starfa
strauma
sem að mynda manninn þann
er peninga á kann.

En gleymist undir lágum vegg
sá maður sem í herðar hegg
og hendi út í sjó
gref í fönn og snjó
kæli þar til sólin rís
og dauðinn liggur fyrir vís
sem engan pening á
og auðæfi ei þarf að fá
því snauður fæddist inn í heim
og snauður maður gleymist þeim
er auðinn höfðu og völd
græðgi hrein og köld
kom þeim gegnum þetta líf
öðrum var of ströng og stíf
í svefn þeir féllu daprir
draumar inn í framhaldslíf
þeim fylgdu naprir.

Vonum svo að þetta sé álíka ágætt (sem ég held, þó ég sé ekki viss. Ég er undir áhrifum áfengis).

Hárið eins og sólin
og augun himininn.
Brosið eins og rjómaís
með kirsuber í kinn.

Eftir tvær vikur á Kanarí er allt nýtt. Ég hef uppgötvað hversu firrtur maður verður með því að vakna í sama rúminu á hverjum morgni, fara í sama skólann/vinnuna á hverjum degi, dreyma sömu drauma dag eftir dag, sjá sömu fréttirnar kvöld eftir kvöld, borða sama matinn yfir fréttunum viku eftir viku og eyða sama tímanum í tölvunni við að gera sömu innihaldslausu hlutina mánuð eftir mánuð og loks að leggjast til hvílu í sama rúmið ár eftir ár. Allt þangað til maður deyr.

Það er göfugt markmið að reyna að hugsa öðruvísi. Það er spennandi tilhugsun að sjá nýja hlið á lífinu á hverjum degi, uppgötva sömu hlutina aftur og aftur og bíða spenntur eftir því að upplifa nýjan heim í hvert skipti sem vekjaraklukkan hringir. En það er ekki svo einfalt. Hið nýja kemst upp í vana og til að brjóta það upp þarf eitthvað enn nýrra. Hversu lengi og hversu oft er hægt að hreinsa hugann af öllu og byrja aftur?

Þá er ég kominn heim aftur eftir tvær vikur í útlöndum. Það fyrsta sem ég tók eftir þegar ég gekk inn í herbergið mitt var að það var allt eins og ég skildi við það en þó var ekkert eins og það var áður en ég fór. Mjög undarleg tilfinning. Hún jókst síðan þegar ég kveikti á tölvunni, mér fannst ég sitja fyrir framan tölvuskjá hjá einhverjum öðrum.

Síðasta færzla var döpur og svartsýn, en ég hef sjaldan eða aldrei fengið jafn góð viðbrögð. Þetta er ótvírætt merki þess að ég á að vorkenna mér meira og gjörnýta internetið sem sálusorgara. Til hvers er þessi síða annars?

Fuerteventura er staður sem ég ætla ekki að koma nálægt aftur en þó rættist úr ferðinni, þrátt fyrir bölsýni og þunglyndi, og ég hlakka til að fara í gegnum þetta litla sem ég tók upp á upptökuvélina mína. Ég kynntist áfengi betur og komst að því að maður verður “að wörka tanið” til að maður lykti af útlöndum við heimkomuna. Núna er ég eins og eftir sólbjartan dag í útivinnu í Reykjavík, sést ekki að ég hafi gengið um í stuttbuxum í tvær vikur nálægt miðbaug.

Það er fátt annað sem ég hef svosem að segja, engar krassandi sögur eða neitt í þeim dúr, en ég er mjög spenntur að fara að sökkva mér af alefli í sumarið og gjörnýta það til að vinna í öllum þeim óendanlega mörgu hlutum sem mér virðist ekki ætlað að ljúka.

P.S. Úti lauk ég við eina bók og las aðra, ég held ég fjalli betur um þær í næstu færzlu.

Ég aetla ekki ad hafa thetta langt, mig langadi bara ad segja frá thví hvad Fuerteventura á Kanarí er mikill skítur. Endalaust rok, vondur matur og ekkert ad gera. Helvítis drasl og endalaus leidindi.