Baldur.biz

Þegar maður á að vera að læra undir próf eiga aðrir hlutir það til að heilla meira en Eddukvæðin. Í dag, sem og tvo daga fyrir söguprófið, nýtti ég mér bókasafnið upp í Verzló, og ég hef sjaldan nýtt tímann betur. Ekkert sem truflar nema í mesta lagi fólk sem hefur of hátt. Engin tölva, enginn gítar og alls ekkert internet. Svo þegar heim er komið kemst ekkert annað að en tölva, gítar og internet. Jæja, ég lærði að minnsta kosti eitthvað í dag…

Núna áðan fór tíminn einmitt í að skoða síður á netinu sem ég myndi annars varla ímynda mér að líta á. Hérna sat ég samt og hvíldi hugann yfir því sem á skjánum birtist, og ég er ekki viss um að ég sé samur og ég var fyrir. Blæti (e. fetish) eru athyglisverð og flestir hugsa með sér fætur, loðið eða jafnvel bæði þegar þeir heyra orðinu fleygt. Það, get ég þó fjölyrt, er langt frá því að vera afbrigðilegt. Eftir að hafa flett í gegnum myndir sem ég ætla ekkert að fara neitt betur út í hérna rann upp fyrir mér hvað ég er heilbrigður og litlaus í þessum efnum. Ég sem hélt ég væri stórundarlegur sjálfur, hah! hvað mér skjátlaðist. Ég horfði á það sem fyrir bar líkt og barn horfir á töframann draga kanínu upp úr hattinum, frá mér numinn af undrun og skilningsleysi á heiminum. Í honum býr greinilega margt, mjög ólíkt fólk.

Á öðrum nótum eru TveirEinir ekki komnir í loftið, en ég býst við að það gerist einhverntíman eftir ekki allt of langan tíma. Svo er vonandi að þarna komi eitthvað sniðugt, fyrst á dagskrá er Cubix sem við Brynjar höfum unnið ötullega að í forritun í vetur. Finna fleiri peningalykt?

Börnin hlaupa, þau eru hrædd
þau skilja ekkert í heiminum sem þau eru í fædd.
Það er erfitt að vera með litla sál
og skilja ekki öll heimsins stóru mál.

Þetta kom í gærdag, í gærkvöld yfir tannburstun birtist hinsvegar þetta:

Æskuárin nú að baki
sigli um á fúnu flaki
því svikið, skemmt og eyðilagt
hef ég allt sem ég hef sagt.

Það sem flaug upp úr skúffunni minni um daginn er svo hérna, ég var víst búinn að ákveða að henda því hingað inn:

Niður vanga mína renna tár
sem tákna mína drauma
sem tákna öll þau ár
sem í sandinn hafa runnið
við að elta hamingjuna
hún var einu skrefi á undan
og nú verð ég við að una
að sitja eftir tómur
eiga ekki neitt
ekki einu sinni minningar
því ekkert hef ég gert
og engu hef ég breytt.

Fin

Galakvöld með ræðuhöld. Fulltrúar úr öllum bekkjum stóðu upp frá matarborðum á milli rétta í kvöld og héldu ræður. Þegar nokkrar voru búnar féll mér í koll að ‘fjandi væri nú gaman að semja eins og eina vísu um hvern kennara’ og eyddi því tímanum fram að okkar bekkjarræðu í skáldskap, með dyggum stuðningi sessunauta minna.

Ég lofaði víst að skella þessu öllu á netið, eins og þetta er nú misgott, en vísurnar voru í það minnsta svohljóðandi:

Snorra Eddu og Hávamál
sem þúsund viskubrunnar
af stakri snilli og góðri sál
kenndi okkur hann Gunnar.

Skallann bakar brennheit sól
seint hann verður talið fól
fokið er þá í flest skjól
ef svar ei á hann Óli mól

Á tölvubraut við sátum tveir
á takka slógum sveittir
Gísli og Eddi heita þeir
er kenndu okkur glaðbeittir.

Af kóngum okkur sagði frá
og afhjúpaði dulda
sögu sem er vert að sjá
sagði frá hún Hulda.

Tölur, númer, stærð og föll
prýddur flottu skeggi
í vetur lærðum saman öll
er kenndi okkur hann Beggi.

Ef fyrir rétt við erum kvödd
og dómur okkar bíður
við værum heldur illa stödd
ef kennt hefði okkur ei Þuríður.

Hinum hluta bekkjar vor
kenndu Berta og Guðlaug
víst hefur ekki verið slor
að vera undir þeirra kennslubaug.

Í fyrra kenndi rekstur mér
af stakri snilli Óli.
Ég veit ekki hvort hann er hér
en það var þó góður skóli.

Tvisvar í viku hafa kennt
úr leikfimi okkur kjarna
eftir okkur biðu spennt
þau Sigurbergur og Arna.

Við skiljum betur ensku nú
eftir að hafa um eyðisand
leitt okkur sú fína frú
er ber ættarnafið Norland.

Eftir því sem stressið jókst og ölvun tók að líða á kvöldið versnuðu skrifin, þetta er ekki það fallegasta sem ég hef gert en er þó stoltur af því að hafa samið þetta á um það bil klukkustund eða svo. Ég geri mér grein fyrir að þetta er alfarið einkahúmor, kannski eiginlega bara einkahúmor hjá mér, en ég var beðinn um að skella þessu inn á netið og hingað er það komið. Nú ætla ég hinsvegar að sofa úr mér áfengið og vakna hress í enskulestur á morgun.

Þó þjóðin þurfi spennt að sitja enn um sinn
ég hef fyllt út kjörseðilinn minn.
Því innan bekkjar kosið var
hver þætti besta bossann hafa, augu, bros og húmor þar.

Í tilefni af síðasta skóladeginum sá Arnór um að prenta út lista af titlum sem bekkurinn fyllti svo samviskusamlega út með nöfnum bekkjarfélaganna. Oft var valið erfitt, líkt og kosningar eiga til að vera, en að lokum lágu niðurstöðurnar fyrir eftir bráðskemmtilega kosningavöku (allir voru vakandi, annars var þetta meira bara yfirseta).

Niðurstöðurnar eru að sjálfsögðu einkabekkjarhúmor og lítill tilgangur í að skrifa þær allar upp, en þeim sem þetta lesa ætti að finnast gaman af því að vita að ég var valinn:

Gáfnaljósið í bekknum

og með Versta tónlistarsmekkinn.

Mig grunar að Jazzinn fari ekki vel í fólk, né heldur Pétur og úlfurinn eða Tunglskinssónatan. Ég brást við þessum óvæntu en skemmtilegu niðurstöðum með því að sauma saman lag núna áðan.

Blind Pride

You look
as the world was at your feet
as you hadn’t sunken
so deep
and were standing tall
You walk
as the wind would help you stroll
but you’ve only managed
to fall
so deep

And you seem
to deny the fact
that you’re holding on
going way too long

And you seem
to deny the truth
closing back your eyes
listen just to lies

In the end
there is nothing left of you
except only cold
and blue
blue heart

[Viðlag]

Persónulega finnst mér meira varið í íslenskan skáldskap (þ.e.a.s. á íslensku), en það er gott að taka sér hlé á því inn á milli.

Gegnum hugann hlaupa myndir
dimmar drungalegar syndir
mig að innanverðu éta
og að ofbeldi ánetja.

Ég hef setið lengi inni
svo að endingu ég finni
frið og hamingju og ást
en fæ í staðinn bara að þjást.

Ég var að finna þetta ofan í skúffu, flaug upp ásamt einhverju öðru drasli sem ég teygði mig í og lenti á gólfinu. Nokkrir mánuðir síðan ég samdi þetta og hefur gerjast ágætlega held ég bara.

Nei, sko, þarna leynist meira. Efni í næsta blogg.

Anton er sannur vinur sem hægt er að treysta á. Ég myndi mæla eindregið með honum sem skemmtilegum félaga og yfir höfuð góðum vin ef ég væri ekki eigingjarn og hugsaði fyrst og fremst um sjálfan mig. Af þessu tilefni bjó ég til nýjan haus úr mynd sem ég teiknaði þegar mér leiddist í stærðfræði í fyrra.

Anton, ég vona að þú sért ekki ennþá sár.

á dimmum degi
drunginn læðist yfir
og hann svæfir allt sem fyrir verður
fyrir er og lifir

og hann skilur eftir auðn og dauða
skilur ekki neitt
hann skilur eftir jörðu rauða
sem hann hefur eytt

hann er eitthvað
sem að hönd ekki á festir
og eftir hann liggja
aðeins skemmdir og brestir

á góðum degi
verður enginn var
þegar drunginn læðist yfir
og skilur eftir far

það er eitthvað sem að ekki sést
eitthvað sem er dulið
og allt sem að hann gerir verst
er augunum hulið

það er engin leið
að reyna hann að stöðva
það dregur burtu líf
úr hverjum einasta vöðva

þegar drunginn læðist yfir
skaltu flýja burt
þú skalt ekki vera fyrir
þú skalt ekki vera um kjurt

Það er svo óendanlega svæfandi að lesa söguna frá því í fyrra aftur að ég er að verða alveg útsofinn. Ég er búinn að sofna yfir henni sirka 10 sinnum í dag og er rétt byrjaður á efninu frá því í fyrra. Ó, vonda veröld, hví þarf ég að fara í níu stúdenspróf úr efni síðustu tveggja ára? Spurning að hafa þetta vondi Verzló þar sem fólkið upp í MH (Gutti og Gugga) er að, jah, taka fríinu með ró.

Þetta er þó ekki jafn slæmt og það hljómar, ritgerðarpróf er til að mynda lítið hægt að læra fyrir, svo er heimspekin bara heimapróf, tek mér eins og einn dag í það og málið er dautt. Stærðfræðin er létt og skemmtileg (eða svona svo til) en síðan tekur við náttúrufræði, lögfræði, enska, saga og íslenska. Þrautaganga um fjallaveg sem tekur sinn toll. Ég vona bara að orð Nietzsche eigi hér við: Það sem ekki drepur mig styrkir mig. Sjálfspíning og bit á jaxlinn er þó það sem koma skal svo útskriftarferðin muni vera sú endurhæfing sem henni ber.

Ég set punktinn yfir i-ið með tilvitnun í Hallgrím: „Upp, upp mín sál og allt mitt geð“ og vona að það muni létta skrefin í prófagöngunni.

Teiknimyndir. Ég fór í gegnum þennan lista með Gutta í gær eftir að hafa horft á fyrsta þáttinn af Count Duckula. Hann kann að vekja nostalgíuna til lífsins, þó það sé alltaf furðulegt að sjá þætti á ensku sem maður man eftir á íslensku.

Ég komst að því við sama tækifæri að fyrsta íslenska teiknimyndin í fullri lengd á að koma út árið 2010. Það er hneysa sem ég skil ekki að hafi verið látin við gangast hingað til, sem og héðan í frá. Hvar er metnaðurinn í íslenskri kvikmyndagerð? Frændur vorir Danir gefa út u.þ.b. eina teiknimynd á ári. Hver man ekki eftir Skógardýrinu Húgó, Fuglastríðinu og Valhöll? Þessar myndir eru tengdar æsku minni sterkum böndum (aðallega tvær fyrstu, ég var meira í teiknimyndasögubókunum um Valhöll) og ég leyfi mér að fullyrða að Íslendingar geti gert myndir sem eru að minnsta kosti jafnar þessum að gæðum. Hver myndi ekki vilja sjá Hallgrímskrikju, Tjörninni og Alþingishúsinu bregða teiknuðum fyrir á hvíta tjaldinu? Miðbæjarrotturnar yrði skylduáhorf allra íslendinga á leikskólaaldri, og jafnvel bara allra íslendinga yfir höfuð. Svo á íslenska þjóðin heilmikið af þjóðsögum sem væri hægt að markaðssetja í útlöndum í formi teiknimynda, álfar, huldufólk og tröll í þoku sem spila með lítinn smaladreng gætu slegið Nemó litla við.

Á svipðum nótum finnst mér RÚV vera til skammar. Ég hef á tilfinningunni að allt of mikið efni þar sé frá Bandaríkjunum og allt of fátt annars staðar frá. Nema kannski frá Danmörku, þeir eru duglegir að sýna danska þætti. Þó má alltaf gera betur og mér finnst að skiptingin ætti að vera á þá lund að í það minnsta helmingur efnis sem sýnt er á RÚV sé innlend framleiðsla. Leikið efni ætti að vera stærri hluti af heildinni og minna af Út og suður. Hinn hluti dagskránnar samanstæði af efni frá öðrum löndum en hvert land mætti ekki fylla stærra skarð en 10% af heildinni. Þannig myndi fjölbreytnin verða ásættanleg og RÚV gæti loksins verið alvöru sjónvarpsstöð.

Þessar hugmyndir kunna að kalla á fjárútlát, og peningar eru eitthvað sem virðist aldrei vera til nóg af. Þessi áætlun myndi þó skila meiru en hún kostaði því framleiðslan væri fyrsta flokks útflutningsvara og topp landkynning.

Nú þarf bara að spýta í lófana og senda þetta blogg á alla helztu stjórnendur Ríkisútvarpsins.