Baldur.biz

Ég raka inn peningum á kosningunum uppí Verzló. Bæði slepp ég við að mæta með nesti og svo fæ ég samtals 10.000 kall fyrir að hanna bækling og heimasíðu. Það er alveg \o/ gaman. Sérstaklega þar sem ég er tæpur þessa dagana, engin vinna og kortið straujað ósjaldan í matbúðinni uppí skóla, það endar ekki nema á einn veg. Svo fékk ég líka allt of mikið af salernis- og eldhúspappír í dag í fjáröfluninni fyrir Fuerteventura. Þetta kemur alltsaman…

Kosningarnar komust annars í fréttirnar, þar sem þetta líkist meira Alþingiskosninum en Verzlunarskólakosningum. Ef menntaskólakrakkar væru þeir einu sem hefðu kosningarétt færi barátta stjórnmálaflokkanna þó sennilega svona fram; risaflatskjáir, nóg af sjónvarpsefni, of mikið af PlayStation2, Wii, PS3, ein Nintendo64 (Goldeney64, hrein klassík!) og allt, ALLT of mikið af mat og nammi. Sem þó nægði ekki til að seðja Verzlinana, þá nældu þeir sér bara í smokka, saman ætti þetta að nægja flestum.

Páskafríið er framundan en ég er hræddur um að það líði bæði of fljótt og fari að allt of miklu leiti í hluti sem ég hef alls ekki tíma í að stunda, eins og að hanga í tölvunni, spila stefnulaust á gítarinn minn, vera meira í tölvunni en þó mest af öllu að læra ekki undir próf. Stúdentinn framundan og málið er klárlega að gleyma sér í námsefninu fram að og yfir prófin. Því eftir þau tekur tveggja vikna Kanaríferð við. Kominn tími til, ég fór síðast út fyrir landsteinana í fyrrasumar og hékk þá aðallega í tölvunni hjá systur minni. Ég reikna með að þessi ferð verði á ögn hressilegri nótum.

[Breytt eftir ábendingu Antons.]

Enda oftast í kafi, og þar er hættulegt að tala út í eitt. Gullkorn úr útvarpinu. Sjálfur er ég þreyttur eftir svefnleysi en nóg er um að vera framundan. Bæklingurinn fór í prentun á miðvikudaginn, nú þarf ég að klára framboðssíðu fyrir Sigyn.net sem og tvö skilaverkefni í forritun og gagnasafnsfræði. Í næstu viku er svo próf og eftir það páskafrí af lestri.

Sigur MR í gær er til skammar, eða ég hef heyrt að Branden hafi tæknilega verið rétt svar, þar sem burg þýði kastali. Sel það ekki dýrara en ég keypti það, en keppnin hefði farið á allt annan veg hefðu þessi þrjú stig fallið í skaut Verzlinganna. Sigmar kemur lítið til, mér finnst hann enn leiðinlegur og lélegur spyrill. Er ekki málið að borga Davíð Þór bara tvöfalt, hann kann a.m.k. bæði að spyrja spurninga og semja þær.

Í dag var Verzlunarskólablaðið gefið út með athöfn á Marmaranum. Tekið var upp á þeirri nýbreytni að láta nemendur skólans prýða forsíðu blaðsins svo að á hverju blaði er mynd af einum nemanda. Þetta er góð hugmynd en svo góð sem hún er náði nefndin sem um blaðið sá að klúðra henni þannig að hver fékk ekki mynd af sér heldur fengu allir mynd af einhverjum. Virkilega sniðugt og fór restin af skóladeginum í að leita að þeim sem áttu andlitin á bókunum sem fólk fékk og reyna að hafa uppi á sinni bók í staðin. Á þessu er aðeins einn hængur; ekki allir fóru i myndatöku svo af sumu fólki eru tvö eintök. Það þýðir að fólk eins og ég fær bók í hendurnar með mynd af stelpu sem er manni alls kostar ókunnug og hefst mikil leit. Loksins þegar hún finnst fær maður bókina hennar í skiptum við sína eigin, en eftir nokkurt þóf kemur í ljós að stelpan framan á þeirri bók hefur nú þegar fengið bók með mynd af sér og er farin heim. Eftir sit ég með sárt enni og ranga bók og bíð þess eins að einhver góð sál hafi uppi á mér og láti mig fá mína bók. Nema einhver sem ekki er í skólanum hafi fengið hana, eins og raunin var í bekknum mínum þar sem bekkjarlistinn síðan í fyrra var greinilega notaður til að merkja bækurnar. Og á bekkjarlistanum í fyrra eru tveir sem ekki eru lengur í skólanum. Virkilega, virkilega sniðugt.

„The average man, who does not know what to do with his life, wants another one which will last forever.“
- Anatole France
Þegar um hugann reika draumar um framtíðina rek ég mig oft á þá leiðinlegu staðreynd að ég mun sennilega drepast eftir um sextíu ár. Þetta finnst mér agalegt og setningin hér að ofan á vel við mig, þar sem ég myndi svo gjarnan vilja eiga mér líf sem varði að eilífu. Allar þær hugmyndir sem fylla hausinn á mér ná til tunglsins og til baka og ég á aldrei eftir að koma þeim öllum í verk, þó ég glaður vildi. Málið er bara að þó ég fengi lengri frest hrykki hann skammt þar sem á þeim tíma fengi ég ótal nýjar hugmyndir sem ég myndi ólmur vilja framkvæma.

Í næstu viku eru kosningar í Verzló. Í fyrra gerði ég ljótan bækling handa Ingvari, og viti menn, hann var ekki kosinn. Núna er ég þó aftur kominn í hönnunarstellingar og er að setja upp bækling handa Mariu Kristjáns (systir Lofts Kristjáns fyrir þá sem til þekkja) og stefnir hún á formannssæti Málfundarfélagsins. Þetta virðist ætla að takast betur, að hluta til vegna þess að ég er með betra efni í höndunum og að hinum hluta til af því að nú kann ég betur á forritið/forritið er betra (hefur náttúrulega verið uppfært síðan í fyrra, ég fann a.m.k. eina aðgerð í því sem hefði verið ó svo gott að nota fyrir ári). Fyrir forvitna heitir forritið Inkscape

Síðan á ég einnig að sjá um heimasíðu fyrir Sigyn vinkonu mína, hún stefnir á formann Nemó. Það verður skrautlegt, bæklingurinn gengur þó fyrir því hann á að fara í prentun á morgun eða hinn. Ég verð að fara að drífa mig. *svitn*

ég er gegndrepa af þurrki
og bugast af létti
því loksins er ég frjáls
en þó fangi drauma minna

Þetta var ég að finna uppi í hillu. Það er skemtilegt að rekast á svona inn á milli ryksins þegar maður er að taka til.

Á þessari stundu er ég að ná í nýjan disk með Amon Tobin en fyrir á ég diskana Bricolage og Supermodified með honum. Aldrei áður hef ég verið virkilega spenntur að heyra tónlist, en niður bakið hríslast eftirvæntingarstraumur og ég finn hvernig ánægjan breiðist út frá maganum… stórundarlegt og stórmerkilegt í bland. Og stórkostlegt.

25 mínútur tæpar, ég elska oink.me.uk. Þar er næstum öll tónlist og á fáránlega góðum hraða. Maður borgar náttúrulega með uploadinu til að halda réttu niðurhals/upphals hlutfalli, en það má ekki fara niður fyrir 1.05 (annars missi ég statusinn minn sem PowerUser+, sem er leiðinlegt). Ef einhvern tónlistarunnanda sárvantar nær ótæmandi uppsprettu tónlistar getur hann sent mér línu, ég á einhver 7 invæt sem gera ekkert gagn óhreyfð á aðganginum mínum.

20 mínútur… það styttist í þetta. Ég ætla að drífa mig að fá mér eitthvað að borða og halda svo áfram með ritgerðina mína, ritgerð sem ég á að skila á morgun. Ég leyfi mér að efast um að það takist enda er þetta ‘masterpís’ í mótun, smásaga sem fær að fljóta inn á síðuna þegar hún er til. Ætli ég skelli þá ekki smásögunni sem ég skrifaði fyrir jól inn í leiðinni, nóg að lesa framundan.

15:00……

Síðustu fimm tímana eða svo hef ég hlustað á misgóða tónlist, skimað endalausa lista frá níunda áratugnum í bland við Stuðmenn, KK, Milljónamæringana og fleira. Ástæðan er ekki brestir í sálarlífi mínu heldur skífuþeytingar annað kvöld í teiti saumaklúbbs mömmu (ég veit, þetta er fáránlegt). Reyndar má spyrja sig hvort eitthvað eigi ekki eftir að gefa sig að lokum. Ég tel mig þó vel í stakk búinn fyrir þetta eightees partý, kominn með rúma sjö tíma af efni sem fólkið á eftir að djamma við langt fram á rauða nótt.

Þögn
í þreytu
líkt og sól í bleytu
þurkar burtu bletti af sál
sem annars kveiktu mikið bál

Excuse me if I’m being rather dull tonight
I am coming back from home where I was having a fight.
My bitch was snapping, man she just wouldn’t chill
so I had to do a little of some dirty kill.

Then my neighbor was about to give the cops a call
so I sneaked into her house and made a crack in her skull.
While I dragged away the body to dig it deep
her dog was going nuts so I put it to sleep.

With three new bodies stuffed into the trunk of my car
I couldn’t drive very fast and not especially far.
The best thing at that time was to make a little switch
finding a new car with a trunk that fits.

When the job was done I realized the way I looked
was not so good at all, as I was fully booked.
I had to meet some other people on my way
to plan my honeymoon and my wedding day.

Driving like a maniac with blood on my suit
thinking of a shorter way to my neighborhood.
It dawned on me that all my plans were in the ground
as my bitch would hardly come to life to be around.

The next thing I knew was that I had to lie
I had to find a bulletproof alibi
so you have to help me out and give me clothes and beer
and tell the cops that I have been all night here.

Nú ætla ég að blogga af því að ég hef ekkert að segja. Ég hef ekkert gert sem vert er um að skrifa og ég hef ekkert að skrifa sem vert er að lesa. Það eina sem ég get mögulega ímyndað að væri athyglisvert er ef ég syði saman einhverja lygi og kryddaði með ýkjum. En því nenni ég ekki svo ég geymi það til betri tíma.

Náttúrufræðikennarinn minn er yfirmáta svalur og það sannaðist í dag. Við hann er gaman að spjalla um vísindaleg málefni, til að mynda dró ég upp þá spurningu fyrir hann í gær hví fólk væri nakið en ekki loðið. Þetta er víst veikur blettur í þróunarfræðunum og margar kenningar til sem reyna að henda reiður á útskýringar. Sú sem hann aðhyllist er eitthvað sem ég man ekki hvað heitir en tengist æsku. Apafóstur eru að mörgu leiti lík mannfólki, þau eru nakin (óloðin) og svo eru fleiri hlutir líkir á borð við staðinn þar sem heilinn tengist mænunni, en mér skildist að á þeim mun manna og apa byggi möguleiki mannanna til að ganga uppréttir en samt horfa framfyrir sig. Þetta þýðir að fólk er yngra en apar og fái það útskýrt ýmislegt í hegðan fólks, til að mynda uppátækjasemi og leikgleði sem hjálpað hefði manninum að komast af.

Þessi ágæti kennari útbýtti í dag yfirförnum verkefnum þar sem hann hafði merkt við rétt og röng svör. R táknar rétt en innan sviga mætti bæta við svarið. Því skrifaði hann (R) við upptalningu hjá mér á villtum spendýrum á Íslandi og skrifaði svo o.fl. fyrir aftan. Þetta getur ekki verið tilviljun, maðurinn fylgist greinilega grant með tíðarandanum.

Á mánudaginn skipaði lyfjafræðingur í apóteki mér að fara til læknis þar sem ég hafði safnað mér hálf sjálflýsandi rauðum baugum undir, og langleiðina kringum, augun. Erindið var stutt svo læknirinn tók á móti mér í stað þess að ég þyrfti að panta tíma, sem var mjög gott þar sem hann er á kafi í flensu um þessar mundir, og skrifaði upp á krem fyrir mig til að bera á baugana. Utan á túbunni stendur skýrum stöfum „VARIST AÐ LYFIÐ BERIST EKKI Í AUGU.“ Ég er blessunarlega ekki haldinn parkinson og eftir tvo daga voru baugarnir að mestu horfnir. Nú er ég mun sætari.

Hulinn heimur

Tunglið starir tómum augum
týnist bakvið myrkvað ský.
Oft þá aumu tekur taugum
uns það birtist fullt á ný.