Langt síðan ég hef röflað, en þónokkuð á daga mína drifið frá síðustu færslu. Afmælin sem fólk á í kringum mig virðast óteljandi. Fyrir rúmri viku varð Brynja systir þrjátíu og tveggja. Í tilefni þess eyddi ég deginum í heimsókn hjá henni og gaf henni kórónu sem ég klippti út úr A4 blaði. Ef ég hefði vitað um eitthvað annað sniðugt hefði ég keypt það, en þetta varð að duga í þetta skiptið. Nokkrum dögum seinna átti Brynjar, hinn helmingur tölvu- og upplýsingabrautarinnar, 21 árs afmæli. Af því tilefni stældi hann mig og mætti með köku í skólann, en bætti veitingarnar að því leyti að hann bauð einnig upp á mjólk með. Daginn eftir átti svo Matti Vill tvítugsafmæli. Hann er fótboltakappi frá Ísafirði og er í bekk með mér og það kæmi mér lítið á óvart ef nafn hans hljómar í viðtækinu eftir nokkur ár í sambandi við íþróttafréttir. Kaka fylgdi einnig þeim viðburði og mjólkin fylgdi sem fyr.
Þetta gerðist á þriðjudaginn. Um kvöldið var hinsvegar haldið upp á aðeins stærra afmæli á Nasa: Árni Mattíasson tónlistarspekúlant hélt hálfrar aldar afmælið sitt hátíðlega með veislu sem verður seint, mjög seint, toppuð. Ég dreif mig yfir til Brynju systur og Gísla hennar og rölti svo í afmælið, en Árni er einmitt pabbi Gísla ef einhver vissi það ekki fyrir. Þegar á skemmtistaðinn var komið hringlaði ég til og frá og hékk utan í Brynju og Gísla sem þekktu mun fleiri en ég. Þegar klukkan sló níu, og Íslendingar voru búnir að tapa á móti Dönum, tóku hljómsveitir að streyma upp á svið. Árni er sem fyr segir tónlistarspekúlant og vel að sér í Íslenskri tónlist, hann hefur skrifað um hana í Morgunblaðið í þrjátíu ár og setið í dómnefnd Músíktilrauna í næstum tuttugu. Flest íslensk bönd eiga honum því eitthvað að þakka og ein 17 sýndu það í verki þetta kvöld.
Á dagskránni var tilraunastafsemi þar sem mismunandi, og stundum mjög ólíkum, böndum var raðað saman í atriði. Fyrst stigu á stokk Amina og Auxpan, ég hef aldrei heyrt um þá síðarnefndu en úr hátölurunum ómuðu rólegir og nokk þungir tónar. Því næst var atriði sem kom mér skemmtilega á óvart því Steini og hljómsveitin hans, We Made God, spiluðu ásamt tveim öðrum. Ég get ekki sagt að ég fíli þá en það var vissulega mjög gaman að sjá þá, sérstaklega þar sem ég hafði engan veginn búist við þeim. Það sem næst kom upp á svið var Ghostdigital og Stilluppsteypa. Ég hrífst ekki af óhljóðunum í Ghostdigital og þetta atriði var ósköp miðlungs og niður fyrir það. Við tók hinsvegar eitthvað sem ég rétt vona að ég sjái aftur áður en ég dey; Forgotten Lores og einhver þunga-drungarokksveit (eða þannig kynnti söngvari Forgotten Lores hana í það minnsta) spiluðu tæra snilld. Hip hoppið kom ótrúlega vel út yfir þungu og dimmu tónunum sem hljómuðu frá hinni sveitinni, sem mér tekst þó alls ekki að muna hvað heitir. Ég held að kvöldið hafi verið tekið upp, svo að minnsta kosti þetta lag ætti að vera til einhversstaðar. Næsta tilraun einkenndist af andstæðum, Benni Hemm Hemm spilaði með Mínus einhvern furðulegan kokteil. Hann var í raun bara hljóðmúr, brotinn og sprunginn svo glitti í leiðindi í gegn. Undir lokin stoppuðu hljómsveitirnar þó í götin og úr varð hálf músíkölsk sýra, þar sem Krummi fór hamförum og Benni reyndi hvað hann gat að mynda hávaða. Johnny Sexual og Heilvar voru víst næsta númer, eitthvað sem ég man ekkert eftir. Risaeðlan var þó minnisstæðari, í staðin fyrir eitt lag eins og allir aðrir höfðu tekið lék hún þrjú og eitt til eftir uppklapp. Ég er of ungur til að muna eftir þessari sveit, en eins og nafnið gefur kannski til kynna er hún ævaforn og hefur lítið spilað saman upp á síðkastið. Gamlar og nýjar sveitir tóku síðan við, Funkstrasse lék flippað pönk og í kjölfarið spiluðu Rass og Ham eitt lag hvor. Eftir atburðinn fékk ég að vita sögu þessara sveita og komst að því að Funkstrasse var gamanband sem varð til upp úr Ham, og liðsmenn Rass virðast koma úr báðum þessum sveitum. Þær héldu stuðinu ekki við heldur rifu það upp úr öllu valdi, allt ætlaði um koll að keyra og það má með sanni segja að þeir hafi átt mannskapinn. Í lokin var Steini rokinn upp á svið að slamma með Ham, eitthvað sem mig grunar að flestum hafi þótt fáránlegt en mér fannst það bara fyndið. Lokin á kvöldinu renndu svo inn með Kiomono og FM Belfast, ekki spyrja, ég veit heldur ekki hvaða bönd þetta eiga að vera. Þau eru í það minnsta ekki hátt skrifuð hjá mér eftir kvöldið því atriðið byrjaði eins og upphitun, læddist af stað og undir lokin var einhver ómynd komin á tónaflæðið. Curver, sá hinn sami og skipar eitt sæti Ghostdigital, er einnig í annarri hvorri sveitinni, veit ekki hvorri þar sem ég þekki þær ekki neitt, og hann hélt óhljóðunum áfram, svo þetta hreif mig ekki ýkja mikið. Undir þessum tónum tæmdist staðurinn næstum því og í lokin voru nokkrar hræður eftir þegar Páll Óskar sté á stokk og hóf að DíDjeijast.
Þrátt fyrir þennan slappa endi var hófið sannkölluð tónlistarveisla, hlaðborð þar sem blandað var saman alíslenskum tónum og út kom eitthvað framandi og spennandi. Aftur: þetta verður seint toppað.
Í gærkvöldi fór ég á forsýningu á Verzlóleikritinu þar sem Nemendamótið var í dag, árshátíð Verzlinga. Henni fylgir að sjálfsögðu dansleikur og spilaði Sálin undir. Páll Óskar var einnig hafður uppi að DíDjeijast sem fyr, merkilegt hvað hlutirnir virðast koma í bylgjum. Eftir að hafa skemmt mér með bekknum í dag í lautarferð innanhúss og actionary í fyrirpartýi streymdi ég á ballið, sem var mitt þriðja í skólagöngu minni í Verzló. Þetta er allt að koma. Þegar því var að ljúka renndi ég svo heim og fór beint að skrifa þennan pistil.
Ég held ég botni þetta með merkilegri staðreynd: í gærkvöldi heimsótti ég Gutta eftir leiksýninguna og kom inn í Groundhog Day sem hann og Máni voru að horfa á. Sá dagur er einmitt þann merka dag annan febrúar, með öðrum orðum í dag.