Þegar mér leiðist í vinnunni skoða ég stundum, eins og fleiri, Facebook. Núna áðan hafði ég ekkert betra að gera þar en að fara í gegnum allar beiðnirnar sem fólk hefur sent til mín, og ýtti á „Hunsa“ í gríð og erg. Það var þó ein sem mér fannst sérstaklega erfitt að hafna:
Uhm, já takk?
Tæknin þessa dagana sko, allt hægt á netinu!
Ætli strákarnir í Baggalúti hafi hugsað til hans við textasmíðina?
Já, mér fannst ég kannast við hann! Bland í poka í verðlaun fyrir þann sem fyrst sér af hvaða plakati kvíslin er stolin (með því skilyrði að ég fái smakk).
Það er allt svo smekklegt á Wikipediu, eða að minnsta kosti á yfirborðinu. Guli reiturinn birtist ef músin er látin benda á hlekkinn um stund.
Þetta fær maður að vita á Last.fm, og ekki lýgur nú alnetið. Þessir gömlu kallar, láta ekkert stoppa sig! Sleppa því að mæta í eigin jarðarför og skella sér bara í tónleikaferðalag.
Hér í Køben er allt orðið mjög jólalegt. Ég vaknaði um daginn við hvítar svalir sem venjulega eru timburbrúnar. J-dagurinn var fyr í mánuðinum, en þá byrjar Tuborg að selja jólabjórinn sinn með pompi og prakt, svo er allt orðið hvítt (a.m.k. um stundarsakir, þetta kemur náttúrulega og fer eins og á Íslandi) og haldinn var fyrirtaks Julefrokost hjá FÍVDTU í gær. Byrjað var á jólagleggi með rauðvíni og rúsínum, í forrétt var rúgbrauð og síld með sýrðum rjóma, aðalrétturinn samastóð af purusteik með brúnuðum kartöflum og meðlæti og svo lauk borðhaldinu með rísgraut, sem svipaði mjög til hrísmjólkurinnar sem Mjólkursamsalan selur, og berjasósu. Veislan var haldin í veglegum sal í Kollegíi niðri á Amager, ég smellti af nokkrum myndum þegar dreginn hafði verið fram gítar og fólk farið að syngja lög eftir Bubba.
Ég sá mér síðan sóma minn í því að hjálpa til við þrifin að veisluhöldunum loknum og skúraði skóför af gólfinu með dúndrandi hausverk þegar flestir voru komnir langleiðina niður í bæ.
Ég komst þó að lokum í bæinn og hypjaði mig svo heim um fimmleytið. Næst ætla ég að muna að strætó gengur ekki á sjötta tímanum heim úr bænum, ég hefði annað hvort þurft að bíða í klukkutíma eða taka leigubíl. Það kom ekki til greina svo ég gekk bara heim og réttlætti labbitúrinn með kebab sem ég keypti á leiðinni.
Mamma upplifði víst aldrei snjó þegar hún bjó hérna í námi á áttunda áratugnum og fannst því nokkuð merkilegt að allt væri orðið hvítt. Til að sýna henni að ég færi nú ekki með fleypur smellti ég af fyrir hana:
Ég nældi mér svo í lúkufylli af nýföllnum snjónum og gæddi mér á, ég er ekki frá því að hann sé betri heima á Íslandi.
Snjórinn kann svo að gæða lífi í annars dauða hluti eins og ég komst að á leið minni í frokostinn:
Nú lýk ég þessu á kvarti og kveini yfir þeim ruglukolli sem hefur reynt að deila með núlli í lyftuna hjá mér.
Þetta er náttúrulega til skammar, ég hef þurft að nota stigann alla vikuna!
Ætli ég reyni ekki að fara að sofa núna, eftir kannski eins og einn þátt af Lost. Ég er á góðri leið með að ná að vinna upp það sem ég hef trassað af Lost áhorfi síðustu árin, búinn með rúmlega helming af seríu þrjú! Er bara einu og hálfi ári eftirá núna, stend mig eins og hetja.
Er ekki fyrsta skrefið að játa vandamálið?
Dósarkitektúr
Ég væri svo að drekka meira ef ég ætti fleiri kalda í ísskápnum, en þeir eru því miður búnir.
Ég er annars farinn að fíla Leonard Cohen í tætlur (kannski spilar hífunin þar inn í), ég mæli sérstaklega með fyrsta disknum hans (sem er merkilegt nokk, miðað við að maðurinn sé enn í gangi!, frá 1967) sem ber einfaldlega nafnið Songs of Leonard Cohen. Lög á borð við Suzanne og So Long, Marianne eru tær snilld.
Ég aetla ekki ad hafa thetta langt, mig langadi bara ad segja frá thví hvad Fuerteventura á Kanarí er mikill skítur. Endalaust rok, vondur matur og ekkert ad gera. Helvítis drasl og endalaus leidindi.
Anton er sannur vinur sem hægt er að treysta á. Ég myndi mæla eindregið með honum sem skemmtilegum félaga og yfir höfuð góðum vin ef ég væri ekki eigingjarn og hugsaði fyrst og fremst um sjálfan mig. Af þessu tilefni bjó ég til nýjan haus úr mynd sem ég teiknaði þegar mér leiddist í stærðfræði í fyrra.
Anton, ég vona að þú sért ekki ennþá sár.