Baldur.biz

Á meðan íslenzka þjóðin missti sig yfir Jóhönnu Guðrúnu í Moskvu horfði ég bara á Battlestar Galactica. Og rifjaði upp Fuglastríðið í Lumbruskógi - það er sko demantur!

Það er greinilega hægt að gera meira með snúsnú bandi en að leika sér á skólalóðinni:

Ætli kreppan hafi farið einhvernvegin svona af stað?

Svo er annað með Indriða, ekki síðra:

Á ráfi mínu um netheima rakst ég á viðtal við John Lennon og Yoko Ono tekið 1970 eða 71 af Dick Cavet, sem er bandarískur fyrrum þáttastjórnandi. Þetta viðtal vakti athygli mína fyrst þar sem það ber nafnið “John Lennon-on Yoko Breaking Up the Beatles” en svo þegar ég byrjaði að horfa á það tók ég eftir nokkrum hlutum sem mér þóttu athyglisverðir.

Sá fyrsti var reykingarnar. Þegar myndbrotið hefst heldur Ono á sígarettu sem hún drepur svo á eftir tæpa mínútu, en lengra inn í viðtalinu fá bæði Lennon og hún sé aftur smók. Þetta er hlutur sem stingur virkilega í stúf nú til dags en þótti jafn eðlilegt fyrir fjörutíu árum og vatnsglas viðmælenda þykir sjálfsagt í dag. Þetta varpar örlítið nýju ljósi á reykingarbannið sem gekk í gildi á Íslandi í fyrra og mun, þegar fram líða stundir, þykja jafn furðulegt að reykja á börum og tónleikum eins og það þykir í bönkum og læknabiðstofum í dag.

Það næsta sem ég tók eftir var hárgreiðslan á Lennon. Fyrir fjórum árum hefði ég ekkert séð athugavert við hana en nú er hún greinilega nokkurra áratuga gömul. Ég er farinn að hafa svona líka næmt auga fyrir því hvað er í gangi akkúrat í núinu, hvort sem það er nú gott eða slæmt. Svo er settið allt náttúrulega mjög mikið sjöundi áratugurinn, það er engum blöðum um það að fletta.

Það síðasta sem mér fannst mjög athyglisvert við spjallþátt af þessu tagi er hve eðlilegar samræðurnar eru. Þær eru greinilega lítið eða ekkert æfðar fyrirfram heldur spinnast á staðnum eins og samræður gera dags daglega. Þau grípa hvert fram í fyrir öðru og koma svo aftur að þar sem hitt hætti og eru ekki með skotheld punch-line.

Hér er svo viðtalið:

Skinka = spam.

Kvöldmatur um daginn:

Kvöldmatur í návígi:

Svo til að gefa nasasjón af því hvernig íbúðin lítur út koma hérna nokkrar myndir frá fyrsta kvöldinu sem ég var í henni:

Rúmið sem sést á þessum myndum er það sem ég keypti á fyrsta degi en var allt of stíft. Því svíf ég inn í svefninn á öðru rúmi núna, sem nota bene er komið á lappir. Annars er allt orðið mun heimilislegra hérna núna, viskastykkin komin á handföngin á elhússkápunum, bækur komnar upp í hillu, sófinn upp að vegg, stólar við borðið, baðmotta á baðið og kerti á eldhúsborðið, til að hafa svolítið kósý.

Fyrst ég er nú kominn af stað með að setja inn myndir vil ég láta nokkrar fylgja sem ég tók af skrifstofu hjá manni sem vann á sömu hæð og ég í Landsvirkjun í sumar.

Þessi skrifstofa hefur margt að geyma en lítið fer fyrir vinnuaðstöðu. Þó var það svo að maðurinn vann þarna inni, ekki skil ég hvernig hann fór að því.

Síðasta myndin er svona hvít vegna þess hve sólríkt var þegar hún var tekin, glugginn í bakgrunni, enda var síðastliðið sumar fáránlega sólríkt og gott. Hér í Køben er þó heldur farið að kólna og haustið hellist óðum yfir borgina. Ég er þó búinn að jafna mig af kvefinu.

Til að hafa þetta svolítið sundurlausara þá vil ég minnast á tvær myndir sem ég horfði á í gær. Þemað var Tarantino og var fyrri myndin Four Rooms sem gerist á hóteli og fylgir sögu vikardrengs sem nýlega hefur hafið þar störf. Dagurinn er gamlársdagur, sem líður svo fram á kvöld, og lendir hann í sífellt skrautlegri uppákomum með gestum hótelsins. Myndinni er skipt í fjóra hluta sem hver gerist í sínu herberginu og er leikstýrður og skrifaður af mismunandi leikstjórum og handritshöfundum, en þar á Tarantino síðasta hlutann.

Seinni mynd dagsins var True Romance sem er heldur blóðugri og inniheldur meiri hasar en nafnið gefur til kynna. Myndin er skrifuð af Tarantino en hann seldi handritið til að fjármagna gerð Reservoir Dogs, sem var fyrsta myndin sem kom út eftir hann. Ég er á þeirri skoðun að Tony Scott, leikstjóri True Romance, hefði síður átt að blanda sér í gerð hennar, og að töluvert betri útkoma hefði verið af leikstjórn Tarantino. Það sem ég fann helst að myndinni var hve hræðileg tónlist skreytir senurnar, en einnig að handritinu var breytt, sem er mesta firra því það brýtur heim Tarantino, sem hann svo meistaralega hefur ofið inn í allar sínar myndir.

Þessum heimi er lýst mjög vel brasilísku stuttmyndinni Tarantino’s Mind: