Baldur.biz

Já, mér fannst ég kannast við hann! Bland í poka í verðlaun fyrir þann sem fyrst sér af hvaða plakati kvíslin er stolin (með því skilyrði að ég fái smakk).

Ég horfði á Dagvaktina í gær með Mána, þann hluta seríunnar sem við áttum eftir að sjá. Hann komi í heimsókn og gisti í nótt og bar með sér þessa líka fínu mynd. Nú prýðir hún skrifborðið hjá mér og yljar mér um hjartarætur yfir lærdómnum. Þetta er að sjálfsögðu einkahúmor og engin ástæða til að fara dýpra í þau mál.

Þessi fíll er annars nokkuð þekktur.

Hér í Køben er allt orðið mjög jólalegt. Ég vaknaði um daginn við hvítar svalir sem venjulega eru timburbrúnar. J-dagurinn var fyr í mánuðinum, en þá byrjar Tuborg að selja jólabjórinn sinn með pompi og prakt, svo er allt orðið hvítt (a.m.k. um stundarsakir, þetta kemur náttúrulega og fer eins og á Íslandi) og haldinn var fyrirtaks Julefrokost hjá FÍVDTU í gær. Byrjað var á jólagleggi með rauðvíni og rúsínum, í forrétt var rúgbrauð og síld með sýrðum rjóma, aðalrétturinn samastóð af purusteik með brúnuðum kartöflum og meðlæti og svo lauk borðhaldinu með rísgraut, sem svipaði mjög til hrísmjólkurinnar sem Mjólkursamsalan selur, og berjasósu. Veislan var haldin í veglegum sal í Kollegíi niðri á Amager, ég smellti af nokkrum myndum þegar dreginn hafði verið fram gítar og fólk farið að syngja lög eftir Bubba.

Ég sá mér síðan sóma minn í því að hjálpa til við þrifin að veisluhöldunum loknum og skúraði skóför af gólfinu með dúndrandi hausverk þegar flestir voru komnir langleiðina niður í bæ.

Ég komst þó að lokum í bæinn og hypjaði mig svo heim um fimmleytið. Næst ætla ég að muna að strætó gengur ekki á sjötta tímanum heim úr bænum, ég hefði annað hvort þurft að bíða í klukkutíma eða taka leigubíl. Það kom ekki til greina svo ég gekk bara heim og réttlætti labbitúrinn með kebab sem ég keypti á leiðinni.

Mamma upplifði víst aldrei snjó þegar hún bjó hérna í námi á áttunda áratugnum og fannst því nokkuð merkilegt að allt væri orðið hvítt. Til að sýna henni að ég færi nú ekki með fleypur smellti ég af fyrir hana:

Ég nældi mér svo í lúkufylli af nýföllnum snjónum og gæddi mér á, ég er ekki frá því að hann sé betri heima á Íslandi.

Snjórinn kann svo að gæða lífi í annars dauða hluti eins og ég komst að á leið minni í frokostinn:

Nú lýk ég þessu á kvarti og kveini yfir þeim ruglukolli sem hefur reynt að deila með núlli í lyftuna hjá mér.

Þetta er náttúrulega til skammar, ég hef þurft að nota stigann alla vikuna!

Ætli ég reyni ekki að fara að sofa núna, eftir kannski eins og einn þátt af Lost. Ég er á góðri leið með að ná að vinna upp það sem ég hef trassað af Lost áhorfi síðustu árin, búinn með rúmlega helming af seríu þrjú! Er bara einu og hálfi ári eftirá núna, stend mig eins og hetja.

Nei, endurunnið vörumerki. Fæst á spottprís í Føtex.

Ég er annars kominn upp á lagið að borða mat í pítubrauði. Því til sönnunar birtist hér mynd af seinni hluta kvöldmatar míns í gærkvöldi:

Úttroðin og sælleg! Innihaldið er kálblanda, tómatar, rauðlaukur, falafel, hamborgarhryggur (keyptur í sneiðum eins og skinka, ég er ekki farinn að æfa mig á jólasteikinni ennþá) og nóg af sterkri sósu og dressingu. Saman myndar þetta allt alveg fyrirtaks máltíð sem hvaða höfðingi sem er væri vel sáttur við.

Rétt í þessu bankaði fólk upp á hjá mér og sagði eitthvað sem ég skildi ekki en bentu á bækling með orðunum Guð og Jesú á. Ég er farinn að vera harðari af mér við svona fólk, veifaði út í loftið og tautaði “not intersted”. Það sem ég klikkaði hinsvegar alveg á að gera var að benda þeim á hvað ég væri sjálfur að lesa góða bók, The God Delusion eftir Richard Dawkins, sem er akkúrat á hinum endanum. Ég hefði átt að sýna þeim bókina, dásama hana og mæla sterklega með henni áður en ég skellti aftur hurðinni. Snúa vörn í sókn, þá hættir þetta blessaða fólk kannski að eyða tímanum trúboð og maður bjargar öðrum dyrabjöllueigendum frá því að þurfa að fara til dyra þegar Jesú Kristur styður á. Svo gæti maður snúið þessu upp í öfgar og prédikað Satanísku Biblíu Antons Lavey, en ég sé ekki hvernig það gæti endað vel.

Ég skilaði af mér verkefni í morgun og var mikið létt. Framundan eru þá bara þrjú önnur stór fram til loka nóvember. \o/ Og reyndar eitthvað fram í desember, en þar sem strákarnir sem ég er með í hóp eru í prófum vikurnar fyrir skil er stefnan tekin á snemmbúin verkefnislok. Heh, ég sé það alveg fara að gerast…

Síðastliðið laugardagskvöld hófst hjá mér á merkum stað í sögu Íslendinga, í sjálfu Jónshúsi. Þar heiðruðu Íslendingar í DTU minningu Jóns forseta með því að taka í einn léttan póker, sem ég að sjálfsögðu sigraði ekki. Ég komst þó áfram í aðra umferð þegar borðin voru sameinuð, sem er nú áfangasigur út af fyrir sig. Sennilegast kom það þó til af því að það voru fleiri nýgræðingar en ég við borðið mitt sem gáfu mér þannig forskot (ég hef jú spilað póker einu sinni áður, fyrir rúmum tveimur árum).

Þegar líða tók á nóttina var haldið niður í bæ þar sem fyrir voru fleiri Íslendingar á stað sem gerir greinilega út á landann því þeir stóðu beggja vegna barborðsins. Þetta er annar staðurinn sem ég kynnist sem hefur Íslendinga í afgreiðslu, en hinn er að sjálfsögðu the Laundromat Café hjá Frikka Weiss.

Er ekki fyrsta skrefið að játa vandamálið?

Dósarkitektúr

Ég væri svo að drekka meira ef ég ætti fleiri kalda í ísskápnum, en þeir eru því miður búnir.

Ég er annars farinn að fíla Leonard Cohen í tætlur (kannski spilar hífunin þar inn í), ég mæli sérstaklega með fyrsta disknum hans (sem er merkilegt nokk, miðað við að maðurinn sé enn í gangi!, frá 1967) sem ber einfaldlega nafnið Songs of Leonard Cohen. Lög á borð við Suzanne og So Long, Marianne eru tær snilld.

Skinka = spam.

Kvöldmatur um daginn:

Kvöldmatur í návígi:

Svo til að gefa nasasjón af því hvernig íbúðin lítur út koma hérna nokkrar myndir frá fyrsta kvöldinu sem ég var í henni:

Rúmið sem sést á þessum myndum er það sem ég keypti á fyrsta degi en var allt of stíft. Því svíf ég inn í svefninn á öðru rúmi núna, sem nota bene er komið á lappir. Annars er allt orðið mun heimilislegra hérna núna, viskastykkin komin á handföngin á elhússkápunum, bækur komnar upp í hillu, sófinn upp að vegg, stólar við borðið, baðmotta á baðið og kerti á eldhúsborðið, til að hafa svolítið kósý.

Fyrst ég er nú kominn af stað með að setja inn myndir vil ég láta nokkrar fylgja sem ég tók af skrifstofu hjá manni sem vann á sömu hæð og ég í Landsvirkjun í sumar.

Þessi skrifstofa hefur margt að geyma en lítið fer fyrir vinnuaðstöðu. Þó var það svo að maðurinn vann þarna inni, ekki skil ég hvernig hann fór að því.

Síðasta myndin er svona hvít vegna þess hve sólríkt var þegar hún var tekin, glugginn í bakgrunni, enda var síðastliðið sumar fáránlega sólríkt og gott. Hér í Køben er þó heldur farið að kólna og haustið hellist óðum yfir borgina. Ég er þó búinn að jafna mig af kvefinu.

Til að hafa þetta svolítið sundurlausara þá vil ég minnast á tvær myndir sem ég horfði á í gær. Þemað var Tarantino og var fyrri myndin Four Rooms sem gerist á hóteli og fylgir sögu vikardrengs sem nýlega hefur hafið þar störf. Dagurinn er gamlársdagur, sem líður svo fram á kvöld, og lendir hann í sífellt skrautlegri uppákomum með gestum hótelsins. Myndinni er skipt í fjóra hluta sem hver gerist í sínu herberginu og er leikstýrður og skrifaður af mismunandi leikstjórum og handritshöfundum, en þar á Tarantino síðasta hlutann.

Seinni mynd dagsins var True Romance sem er heldur blóðugri og inniheldur meiri hasar en nafnið gefur til kynna. Myndin er skrifuð af Tarantino en hann seldi handritið til að fjármagna gerð Reservoir Dogs, sem var fyrsta myndin sem kom út eftir hann. Ég er á þeirri skoðun að Tony Scott, leikstjóri True Romance, hefði síður átt að blanda sér í gerð hennar, og að töluvert betri útkoma hefði verið af leikstjórn Tarantino. Það sem ég fann helst að myndinni var hve hræðileg tónlist skreytir senurnar, en einnig að handritinu var breytt, sem er mesta firra því það brýtur heim Tarantino, sem hann svo meistaralega hefur ofið inn í allar sínar myndir.

Þessum heimi er lýst mjög vel brasilísku stuttmyndinni Tarantino’s Mind: