Baldur.biz

Hér í Køben er allt orðið mjög jólalegt. Ég vaknaði um daginn við hvítar svalir sem venjulega eru timburbrúnar. J-dagurinn var fyr í mánuðinum, en þá byrjar Tuborg að selja jólabjórinn sinn með pompi og prakt, svo er allt orðið hvítt (a.m.k. um stundarsakir, þetta kemur náttúrulega og fer eins og á Íslandi) og haldinn var fyrirtaks Julefrokost hjá FÍVDTU í gær. Byrjað var á jólagleggi með rauðvíni og rúsínum, í forrétt var rúgbrauð og síld með sýrðum rjóma, aðalrétturinn samastóð af purusteik með brúnuðum kartöflum og meðlæti og svo lauk borðhaldinu með rísgraut, sem svipaði mjög til hrísmjólkurinnar sem Mjólkursamsalan selur, og berjasósu. Veislan var haldin í veglegum sal í Kollegíi niðri á Amager, ég smellti af nokkrum myndum þegar dreginn hafði verið fram gítar og fólk farið að syngja lög eftir Bubba.

Ég sá mér síðan sóma minn í því að hjálpa til við þrifin að veisluhöldunum loknum og skúraði skóför af gólfinu með dúndrandi hausverk þegar flestir voru komnir langleiðina niður í bæ.

Ég komst þó að lokum í bæinn og hypjaði mig svo heim um fimmleytið. Næst ætla ég að muna að strætó gengur ekki á sjötta tímanum heim úr bænum, ég hefði annað hvort þurft að bíða í klukkutíma eða taka leigubíl. Það kom ekki til greina svo ég gekk bara heim og réttlætti labbitúrinn með kebab sem ég keypti á leiðinni.

Mamma upplifði víst aldrei snjó þegar hún bjó hérna í námi á áttunda áratugnum og fannst því nokkuð merkilegt að allt væri orðið hvítt. Til að sýna henni að ég færi nú ekki með fleypur smellti ég af fyrir hana:

Ég nældi mér svo í lúkufylli af nýföllnum snjónum og gæddi mér á, ég er ekki frá því að hann sé betri heima á Íslandi.

Snjórinn kann svo að gæða lífi í annars dauða hluti eins og ég komst að á leið minni í frokostinn:

Nú lýk ég þessu á kvarti og kveini yfir þeim ruglukolli sem hefur reynt að deila með núlli í lyftuna hjá mér.

Þetta er náttúrulega til skammar, ég hef þurft að nota stigann alla vikuna!

Ætli ég reyni ekki að fara að sofa núna, eftir kannski eins og einn þátt af Lost. Ég er á góðri leið með að ná að vinna upp það sem ég hef trassað af Lost áhorfi síðustu árin, búinn með rúmlega helming af seríu þrjú! Er bara einu og hálfi ári eftirá núna, stend mig eins og hetja.

Í gær átti karl faðir minn afmæli, og var það ekkert smá afmæli. Það var meira yfir í að vera meðalstórafmæli, hálf sextugur orðinn. Af þessu tilefni var gamla settinu boðið í kvöldmat á Sólvallargötuna hjá systur minni og kó. Gísli mágur eldaði dýrindis karrýkjúklingarétt með banönum og kókosmjólk og bar fram með hrísgrjónum, nanbrauði og salati.

Ætli mætti að ég sæti bitur og blankur í íbúðinni minni á Svanevej þegar ég heyrði af þessu, en svo var þó ekki. Með snörum undirbúningi og frjórri hugsun tókst okkur að brúa bilið yfir Atlantshafið með hjálp Skype og vefmyndavéla. Ég keypti það sama í matinn, fékk persónulegan sjónvarpskokk beint inn í eldhús, kveikti á kertum og svo var sest að borðum.

Það var rosalega skemmtilegt að geta verið memm í matarboðinu, þó stafræn viðvera jafngildi nú ekki holdlegri. Við gátum þó átt breiðari samræður um matinn en gengur og gerist og borið saman diskinn hjá mér og eldamennskuna á Íslandi. Að lokum endaði þetta í ís með snickerssósu hjá hinum en ég lét mér nægja Prince Lu þar sem ég átti engan annan eftirrétt.

Matarboðið var ekki það eina sem var skipulagt í þaula, við Brynja höfðum komið okkur saman um afmælisgjöf handa gamla manninum og það var mjög gaman að geta verið viðstaddur upptöku hans. Pabbi fór sér hægt í að fletta pappírnum utan af kassanum en þegar hann var dottinn af kom í ljós ísvél frá Philips. Það má segja að þetta sé frekar fjárfesting af minni hálfu heldur en gjöf þar sem ég mun vera duglegur að rukka um ís með (á)vöxtum þegar ég verð aftur á Íslandinu.

Eins og asni gleymdi ég alveg að vista hjá mér myndir úr netsímtalinu, þær hefðu sómað sér vel í myndaalbúm framtíðarinnar. Ég verð bara að reyna að leggja á minnið bláköflótta dúkinn á borðinu hjá þeim, bindið sem Ýmir Bragi setti upp af tilefninu og kertaljósið sem ég tendraði á borðinu hjá mér.

Ég get þó lokið færslunni á myndskreytingum af Ikea dósaopnaranum mínum sem ég þurfta að fletta upp á netinu hvernig ætti að nota. Kókosmjólkin sem ég notaði var í dós svo ég ætlaði aldeilis að nýta dósaopnarann sem fylgdi með Ikeastartsettinu mínu. Það reyndist mér hins vegar um megn og ég slapp fyrir horn með því að saga gat á lokið með flöskuopnara og hella mjólkinni þar út. Ég brann hinsvegar í skinninu að fá að komast að því hvernig brúka skyldi opnarann og leitaði á google að því.

Mynd frá flickr notandanum m kasahara

Þegar ég sá þessa mynd rann loksins upp fyrir mér að það er handfang falið á hliðinni á dósaopnaranum, eins og má ekki sjá á næstu mynd:

Gestaþraut?

Leitin mín á Google skilaði einnig niðurstöðu sem benti á bloggara sem lent hafði í sömu vandræðum, og komst að því að þetta er greinilega vandlega dulbúið hæfnispróf hjá Ikea þar sem ótal fólk hefur notað umræðuvefi til að reyna að fá upplýsingar um þetta töfratæki.Vel gert Ikea!

Nei, endurunnið vörumerki. Fæst á spottprís í Føtex.

Ég er annars kominn upp á lagið að borða mat í pítubrauði. Því til sönnunar birtist hér mynd af seinni hluta kvöldmatar míns í gærkvöldi:

Úttroðin og sælleg! Innihaldið er kálblanda, tómatar, rauðlaukur, falafel, hamborgarhryggur (keyptur í sneiðum eins og skinka, ég er ekki farinn að æfa mig á jólasteikinni ennþá) og nóg af sterkri sósu og dressingu. Saman myndar þetta allt alveg fyrirtaks máltíð sem hvaða höfðingi sem er væri vel sáttur við.

Rétt í þessu bankaði fólk upp á hjá mér og sagði eitthvað sem ég skildi ekki en bentu á bækling með orðunum Guð og Jesú á. Ég er farinn að vera harðari af mér við svona fólk, veifaði út í loftið og tautaði “not intersted”. Það sem ég klikkaði hinsvegar alveg á að gera var að benda þeim á hvað ég væri sjálfur að lesa góða bók, The God Delusion eftir Richard Dawkins, sem er akkúrat á hinum endanum. Ég hefði átt að sýna þeim bókina, dásama hana og mæla sterklega með henni áður en ég skellti aftur hurðinni. Snúa vörn í sókn, þá hættir þetta blessaða fólk kannski að eyða tímanum trúboð og maður bjargar öðrum dyrabjöllueigendum frá því að þurfa að fara til dyra þegar Jesú Kristur styður á. Svo gæti maður snúið þessu upp í öfgar og prédikað Satanísku Biblíu Antons Lavey, en ég sé ekki hvernig það gæti endað vel.

Ég skilaði af mér verkefni í morgun og var mikið létt. Framundan eru þá bara þrjú önnur stór fram til loka nóvember. \o/ Og reyndar eitthvað fram í desember, en þar sem strákarnir sem ég er með í hóp eru í prófum vikurnar fyrir skil er stefnan tekin á snemmbúin verkefnislok. Heh, ég sé það alveg fara að gerast…

Síðastliðið laugardagskvöld hófst hjá mér á merkum stað í sögu Íslendinga, í sjálfu Jónshúsi. Þar heiðruðu Íslendingar í DTU minningu Jóns forseta með því að taka í einn léttan póker, sem ég að sjálfsögðu sigraði ekki. Ég komst þó áfram í aðra umferð þegar borðin voru sameinuð, sem er nú áfangasigur út af fyrir sig. Sennilegast kom það þó til af því að það voru fleiri nýgræðingar en ég við borðið mitt sem gáfu mér þannig forskot (ég hef jú spilað póker einu sinni áður, fyrir rúmum tveimur árum).

Þegar líða tók á nóttina var haldið niður í bæ þar sem fyrir voru fleiri Íslendingar á stað sem gerir greinilega út á landann því þeir stóðu beggja vegna barborðsins. Þetta er annar staðurinn sem ég kynnist sem hefur Íslendinga í afgreiðslu, en hinn er að sjálfsögðu the Laundromat Café hjá Frikka Weiss.

Í skugga þess skýs sem ber fyrir sólu peningamanna skrælna laufin á peningatrénu og svífa gul og gengisfallin til jarðar, breytast með úrkomunni í drullumall sem þeir síðan verða að þurrka undan sólunum á dyramottu ríkisstjórnarinnar.

Þó Glitnir sé þjóðnýttur og danska krónan sé farin að sleikja 20 krónur íslenskar ákvað ég að láta ekki deigan síga heldur berjast móti vindinum. Ég rúllaði með yfirfullum strætisvagni niður á Jarmerstorg og inn á bæjarskrifstofuna þar sem ég sótti um húsaleigubætur. September er runninn í vaskinn hjá mér en ég held ég hafi rétt náð að fiska í Októberbæturnar, þar sem konan sem afgreiddi mig sagðist ætla að stimpla fyrir mig umsóknarplaggið þó upplýsingarnar sem ég hef trassað að fá frá leigusalanum hafi ekki staðið á því. Ég þarf bara að hlaupa með þær inn á borð til hennar um leið og þær berast.

Þetta er í raun það eina sem blífar þegar allur peningurinn sem liggur á debetkortinu er botfallinn í gjaldeyrisupplausninni. Danskar krónur inn á reikning sem ekki skreppa saman, heldur safna þvert á móti vöxtum. Næsta skref væri að leita að vinnu, en ég held ég láti það bara bíða fram á næsta sumar þegar ég reyni að þefa upp eitthvað efnahagslega gefandi á Íslandinu góða.

Skinka = spam.

Kvöldmatur um daginn:

Kvöldmatur í návígi:

Svo til að gefa nasasjón af því hvernig íbúðin lítur út koma hérna nokkrar myndir frá fyrsta kvöldinu sem ég var í henni:

Rúmið sem sést á þessum myndum er það sem ég keypti á fyrsta degi en var allt of stíft. Því svíf ég inn í svefninn á öðru rúmi núna, sem nota bene er komið á lappir. Annars er allt orðið mun heimilislegra hérna núna, viskastykkin komin á handföngin á elhússkápunum, bækur komnar upp í hillu, sófinn upp að vegg, stólar við borðið, baðmotta á baðið og kerti á eldhúsborðið, til að hafa svolítið kósý.

Fyrst ég er nú kominn af stað með að setja inn myndir vil ég láta nokkrar fylgja sem ég tók af skrifstofu hjá manni sem vann á sömu hæð og ég í Landsvirkjun í sumar.

Þessi skrifstofa hefur margt að geyma en lítið fer fyrir vinnuaðstöðu. Þó var það svo að maðurinn vann þarna inni, ekki skil ég hvernig hann fór að því.

Síðasta myndin er svona hvít vegna þess hve sólríkt var þegar hún var tekin, glugginn í bakgrunni, enda var síðastliðið sumar fáránlega sólríkt og gott. Hér í Køben er þó heldur farið að kólna og haustið hellist óðum yfir borgina. Ég er þó búinn að jafna mig af kvefinu.

Til að hafa þetta svolítið sundurlausara þá vil ég minnast á tvær myndir sem ég horfði á í gær. Þemað var Tarantino og var fyrri myndin Four Rooms sem gerist á hóteli og fylgir sögu vikardrengs sem nýlega hefur hafið þar störf. Dagurinn er gamlársdagur, sem líður svo fram á kvöld, og lendir hann í sífellt skrautlegri uppákomum með gestum hótelsins. Myndinni er skipt í fjóra hluta sem hver gerist í sínu herberginu og er leikstýrður og skrifaður af mismunandi leikstjórum og handritshöfundum, en þar á Tarantino síðasta hlutann.

Seinni mynd dagsins var True Romance sem er heldur blóðugri og inniheldur meiri hasar en nafnið gefur til kynna. Myndin er skrifuð af Tarantino en hann seldi handritið til að fjármagna gerð Reservoir Dogs, sem var fyrsta myndin sem kom út eftir hann. Ég er á þeirri skoðun að Tony Scott, leikstjóri True Romance, hefði síður átt að blanda sér í gerð hennar, og að töluvert betri útkoma hefði verið af leikstjórn Tarantino. Það sem ég fann helst að myndinni var hve hræðileg tónlist skreytir senurnar, en einnig að handritinu var breytt, sem er mesta firra því það brýtur heim Tarantino, sem hann svo meistaralega hefur ofið inn í allar sínar myndir.

Þessum heimi er lýst mjög vel brasilísku stuttmyndinni Tarantino’s Mind:

Ég var að komast að því rétt í þessu að það er ekkert mál að senda skrár úr símanum mínum yfir á tölvuna gegnum Bluetooth þegar ég er í Linux. Mér finnst það alger snilld því hingað til (í eitt skipti að mig minnir) hef ég notað hugbúnaðinn sem fylgdi með símanum til að gera það sama gegnum USB snúru, en það gengur bara í Windows og því nenni ég aldrei að gera það. Nú get ég hinsvegar farið að taka myndir eins og brjálæðingur, og komið þeim á netið á svipstundu. Myndir í næstu færslu!

Í öðrum fréttum er það helst að mamma og pabbi litu við. Þau lentu á Kastrup á fimmtudagskvöldið og voru að fara núna í kvöld (á mánudegi). Ég fékk betri mat þessa daga en þegar ég útbjó mér sjálfur ristað brauð með súkkulaðismjöri og svo var líka verzlað og verzlað og verzlað og verzlað. Og verzlað.

Ísskápurinn er núna fullur af mat \o/ og við fórum eina ferðina enn í Ikea og keyptir voru stólar, óhreinatauskarfa, baðmotta, fleiri glös og margt annað og meira. Með þeim skötuhjúum fylgdi þó aðallega heimilisbragurinn, það sannast best á því að ég er kominn með stemningslýsingu á eldhúsborðið: kertaljós í tafllitum.

Það var annars voða gott að fá þau fyrir utan öll innkaupin, mamma sparkaði mér af stað í þrifum sem og eldamennsku og ég borðaði mína fyrstu tilraun í kvöld: kjötbollur með brúnni sósu, kartöflusalati og sultu. Og grænu salati líka. Það bragðaðist ljómandi vel og fylgja myndir af því næst.

Áður en ég fer að koma mér allt of seint í háttinn vil ég minnast á Dr. Horrible’s Sing-Along Blog sem ég var að horfa á áðan. Þessir þættir eru tær snilld, voru skrifaðir í verkfalli handritshöfunda fyr á árinu og gefnir út á netinu í sumar. Söngleikjastuttmynd í þrem hlutum af bestu gerð.

P.S. Ég er að spá í að fara að breyta útlitinu eitthvað, þetta standard lúkk er ekki alveg nógu trendý.

Gærdagurinn hófst með ristavélakaupum og í kjölfarið skrapp ég í Ikea til að vera viss um að rúmið sem ég vildi fá væri til. Það var raunin og ég fór aftur heim, hringdi á bíl og skilaði gamla rúminu. Mér til mikillar furðu fékk ég ekki inneignarnótu hjá Ikea heldur voru allar tæpar 1900 krónurnar greiddar út í reiðufé. Það skipti mig svosem ekki miklu þar sem ég strunsaði beint inn á lager (með stoppu stutti á veitingastaðnum reyndar) og fyllti þrjár kerrur af drasli. Þar á meðal var skrifborð, skúffueining, skrifborðsstóll, sófi, rúm, borðlampi, herðartré og fleira. Þegar ég kom svo heim var netið komið í íbúðina og ég gat loksins leyft bitunum að streyma um cat-tengið. Restin af deginum fór að mestu í að taka við afmæliskveðjum og spjalla við ættingja á Skype. Best var þegar Villi afi, sem var í mat heima, fékk að sjá hvernig tæknin virkar í dag. Þegar hann var ungur var ekkert net og ekkert Skype svo þegar hann fór frá Skotlandi til Nýja Sjálands var sambandið mjög veikt heim til fjölskyldunnar, a.m.k. miðað við alla megabitana sem tengja fólk nú á tímum tæknialdar. Svo kom hann náttúrulega til Íslands þar sem kynntist ömmu og hefur búið hérna síðan.

Draslið mitt kom svo úr Ikea um áttaleytið en ég náði ekki að setja allt saman einmitt útaf Skype samtölunum. Netið er tímaþjófur, hvort sem það var nú gott eða slæmt í þessu tilviki, það var mjög indælt að ná tali af öllum. Ég var fram á rauða nótt að setja saman húsgögn og nú liggur skrifborðið mitt á hvolfi á miðju gólfinu og allt er í drasli í íbúðinni. Nú sit ég svo dauðþreyttur í tíma og hugsa með hryllingi til þess að ég þurfi að fara í annan kúrs að þessum tíma loknum, kúrs sem samkvæmt stundaskrá varir fram til klukkan fimm.

Í kvöld held ég að ég fari fyr að sofa.

P.S. Nýtt heimilisfang er:

Svanevej 17, 4. sal, dør 505
2400 København NV
Danmark

Svo er ég líka kominn með Danskt símanúmer fyrir meira aðkallandi efni: 0045 (fyrir Danmörk) 53 14 59 60. Þetta þýðir að ég mun sennilega ekki íslenska númerið mikið á næstunni, svo ekki búast við svörum við SMS-um eða símhringingum.

Nú er fyrsta vikan búin í skólanum og ég er enn ekki kominn með netið heim. Svo á ég líka eftir að kaupa helling í Ikea til að gera íbúðina lífvænlegri. Rúmið sem ég keypti liggur enn lappalaust á gólfinu því ég var í engu standi til að koma því á fætur þegar ég fékk það um daginn.

Þriðjudagurinn byrjaði á tíma klukkan 9 sem ég mætti í kl. 9:20 samkvæmt íslenskum hefðum. Ég var þó aðallega seinn því ég þurfti að koma mér frá Lundi til Lyngby, og það tekur dágóða stund. Þegar tíminn var búinn strunsaði ég í Ikea og keypti mér áðurnefnt rúm auk laks, rúmfóta, leirtaus, glasa og hnífapara. Eftir það gekk ég aftur út á lestastöð með leirtauið og glösin í fanginu því sendibílafyrirtækið gat ekki lofað að færa mér það óbrotið heim á Svanevej. Eftir að hafa svitnað vel á leiðinni beið ég í nokkra stund eftir bílnum og þegar ég og bílstjórinn vorum búnir að henda rúminu upp á fimmtu hæð hélt ég mína leið til Lundar, þar sem allt draslið mitt beið hjá Mána.

Þangað mætti ég um níuleitið og var svo loks kominn heim með dótið mitt rétt fyrir miðnætti. Ég reif plastaið af rúminu í snarhasti, skellti mér í sturtu og henti mér á dýnuna. Morguninn eftir vaknaði ég með bakverki og var allur stífur og komst að þeirri niðurstöðu að ég hefði keypt of stífa dýnu. Nú er ég þó ekki viss, ég gæti verið farinn að venjast henni og sérstaklega kann að vera að yfirdýnan sem ég á eftir að kaupa lagi stífleikann. Nú er ég í limbói um hvort ég eigi að skila dýnunni og fá aðra, því það má ég víst bara gera einu sinni svo ég gæti setið uppi með allt of mjúka dýnu ef ég skipti og svo þarf ég líka að fá bíl heim til að flytja dýnuna aftur til Ikea, sem kostar pening og vesen því ég veit ekkert hvar ég redda mér flutningabíl í Kaupmannahöfn.

Ég vona samt núna innilega að flutningurinn fari að taka enda því mig er farið að dauðlanga í almennilega íbúð sem þar sem ég get hangið á netinu upp í sófa fyrir framan sjónvarpið og drukkið øl =)

Nú hefur margt á daga mína drifið. Kynningarvikan í DTU er liðin og ég er búinn að kynnast fullt af fólki allstaðar að úr heiminum: Norsari, Finni, Pólverjar, Frakkar, Belgar, Kínverji, Kóreubúar og svo fullt af fóki af öðrum þjóðernum. Já, og svo hitti ég líka fjóra Íslendinga. Kynningarvikan gekk aðallega út á það að sýna fólki skólann sem og danska menningu og ég hef komist að því hversu líka menningu er að finna í Danmörku og á Íslandi miðað við mörg önnur lönd í heiminum þar sem flest sem nefnt var hljómaði kunnuglega í eyrum, en hefur eflaust komið mörgum öðrum furðulega fyrir sjónir.

Ég fæ íbúðina afhenta á morgun og mun í stresskasti reyna að kaupa það sem vantar í Ikea, þar ber helst að nefna rúm svo ég geti nú sofið almennilega fyrir fyrsta kennsludaginn. Hann er einmitt á þriðjudag, daginn eftir, en ég býst streklega við því að það verði aðallega kynning á kúrsunum og létt spjall. Kúrsarnir sem ég tek eru annars frá því að vera ágætir og yfir í að vera mjög spennandi:

• Safety-Critical Embedded Systems
• High-Performance Computing
• Web 2.0 and mobile technologies
• Introduction to Computer Game Prototyping

Nokkurnvegin í röðinni: ágætur, skárri, betri, mjög góður.

Síðasta kúrsinn komst ég reyndar ekki inn í þar sem það voru bara 24 sæti laus, en ég brá á það ráð að senda skeyti til prófessorsins sem kennir og lofsamaði Python (sem er notað við kennsluna) og lýsti því að ég hefði mikinn áhuga á tölvuleikjahönnun, og viti menn, hann sagði mér að mæta í fyrsta tímann á fimmtudaginn. Nú verð ég bara að standa við stóru orðin og sýna fádæma færni og áhuga á efninu.

Dagurinn í dag var annars góður hérna í Lundi. Sólin skein skært og hitinn hékk í kringum 20 gráður. Ég, Máni og Lars skelltum okkur í Go-Kart en Draumey stóð á hliðarlínunni á fylgdist með. Ég hafði aldrei prófað það áður og var örlítði smeykur fyrst, sérstaklega þar sem ég er búinn að missa mig í Mario Kart undanfarna daga í Wii tölvunni hans Mána, en ég klessti hvorki á neinn né keyrði útaf og þetta var hörku stuð undir lokin.

Í kvöld lauk ég svo við síðustu síðurnar af þeim 830 sem finna má í Harry Potter and the Deathly Hallows. Ég keypti hana í Leifstöð á miðvikudaginn í síðustu viku svo það tók mig um 12 daga að lesa hana. Mér finnst það mjög vel af mér vikið þar sem þessir 12 dagar hafa verið erilsamir og einnig því bókin er á ensku, ég er greinilega orðinn svona vel sjóaður í henni. Bókin var annars eins og mig grunaði, ég var búinn að komast að plottinu þegar ég las bókina á undan þessari og mig grunaði hvernig endirinn yrði. Þetta var samt skemmtileg lesning, nú þarf ég bara að finna einhverja álíka skemmtilega þar sem þetta var síðasta bókin í röðinni um Harry Potter og það eina sem ég get lesið um hann framar eru hinar bækurnar sex, sem ég er óðum farinn að gleyma.

Nú sit ég inni á The Laundromat Café í Köben og bíð eftir samlokunni minni á meðan ég sötra sódavatn. Ég mætti á svæðið í fyrradag en hoppaði reyndar beint yfir til Mána í Lundi þar sem ég slappaði af í gær eftir að hafa sofið úr mér ferðaþreytuna. Ég er kominn með danska kennitölu, sem virkar merkilegt nokk eins og íslensku kenntölurnar, og búinn að skrá lögheimili í Danmörku. Verst að ég er ekki búinn að fá íbúðina afhenta, svo allur póstur sem berst þangað áður en ég mæti á svæðið er endursendur. Ætli ég reyni ekki að fá nafnið mitt á hurðina núna á eftir þó ég eigi ekki að fá hana afhenta fyr en fyrsta sept.