Baldur.biz

Þegar mér leiðist í vinnunni skoða ég stundum, eins og fleiri, Facebook. Núna áðan hafði ég ekkert betra að gera þar en að fara í gegnum allar beiðnirnar sem fólk hefur sent til mín, og ýtti á „Hunsa“ í gríð og erg. Það var þó ein sem mér fannst sérstaklega erfitt að hafna:

Tæknin þessa dagana sko, allt hægt á netinu!

Ætli strákarnir í Baggalúti hafi hugsað til hans við textasmíðina?

Á meðan íslenzka þjóðin missti sig yfir Jóhönnu Guðrúnu í Moskvu horfði ég bara á Battlestar Galactica. Og rifjaði upp Fuglastríðið í Lumbruskógi - það er sko demantur!

Af hverju segir maður alltaf já við öllu?

Já, mér fannst ég kannast við hann! Bland í poka í verðlaun fyrir þann sem fyrst sér af hvaða plakati kvíslin er stolin (með því skilyrði að ég fái smakk).

Gengi krónunnar styrktist um 1,55% í dag en gengisvísitalan var 194 stig við upphaf viðskipta en lokaði í 191 stigi. Gengi Bandaríkjadals er 113,81 króna, evran er 143,23 krónur, danska krónan er 19,222 krónur og pundið 162,36 krónur.

Svo vel segir mbl.is frá í dag. Nú þykir kannski víst að mér sé skemmt, en því er aldeilis ekki við að líta. Í dag byrjaði ég í nýrri vinnu þar sem ég fæ greitt í dönskum krónum. Ég virðist aldrei veðja á réttan hest: fyrst kaupi ég verðbréf sem hrynja, svo flyt ég til Danmerkur þegar íslenska krónan fellur og fellur og svo loksins þegar ég hyggst snúa vörn í sókn og fá útlenska peninga verður íslenska krónan dýrari. Ég get þó huggað mig við það að þetta lagar sennilega ástandið agnarögn á Fróni, það hlýtur nú alltaf að teljast gott.

Hver elskar ekki röfl? Allir dýrka stjórnmálamenn sem hafa ekkert að segja heldur tala um mótherja sína daga langa, og halda svo áfram að blogga um þá á næturna. Stjórnmál eru nefnilega svo leiðinleg, svo andlaus. Það vantar allt krydd. Allan rógburð og slúður, slettur og níð.

Eða svo virðast þeir sem sitja á Alþingi Íslands halda.

Ég hef áður minnst á þennan leiða misskilning stjórnmálamanna. Rétt í þessu var Kastljósi að ljúka sem ég, aldrei þessu vant, horfði á yfir matnum, auk fréttatíma RÚV. Ástand þjóðarbúsins var til umfjöllunar og mættu sjálfstæðismaður og samfylkingarmaður, hvor öðrum leiðinlegri. Sjálfstæðismaðurinn missti sig yfir því að nú ætti möguleg að hækka skatta en ekki skera niður, samfylkingarmaðurinn svaraði með því að benda á hvað fyrrum ríkisstjórnir hafa staðið sig illa. Svaraði? Nei, hann snéri út úr. Ef til umræðu eru lausnir á vanda þjóðarinnar á ekki að eyða tímanum í röfl og vitleysu, ég vil heyra lausnirnar og rökstuðning á þeim. Þeir sem eiga í heilögu stríði við andstæðan flokk (sem fyrir nokkrum dögum var samstarfsflokkur…) eiga ekki heima í sjónvarpi. Þeir eiga hreinlega ekki heima á Alþingi.

Til að falla ekki (of djúpt) í sömu gryfju og þeir sem ég gagnrýni langar mig að láta eitthvað bitastætt fylgja. Ég hef í huga ákveðnar breytingar sem gera mætti á íslenskri stjórnsýslu og mér finnst brýn nauðsyn:

1. Ráðherra af Alþingi Hvernig sem það er útfært vil ég að embættin tvö, ráðherra og alþingismaður, séu aðskilin. Að fullu. Löggjafarvaldið á að tákna vilja fólkins og því á almenningur að kjósa fulltrúa sem sjá um að taka ákvarðanir um hvaða lög gilda í landinu hverju sinni. (Þetta mætti vissulega endurskoða og velta öðrum útfærslum eða viðbótum við kerfið fyrir sér en ég hef ekki látið verða af því og nenni ekki að spá í það frekar núna). Framkvæmdarvaldið sér um að hlutirnir séu gerðir. Framkvæmdarvaldið sér um að vélin gangi smurt og að slitnum tannhjólum sé skipt út fyrir ný. Hingað til hafa persónuleg sambönd ráðið því hverjir sinna hvaða ráðherraembætti og almenningur hefur þurft að kjósa yfir sig stjórn og löggjafa á sama tíma. Þetta tvennt er ólíðandi því sá sem góður er að stjórna þarf ekki endilega að standa fyrir vilja allrar þjóðarinnar og öfugt (og persónuleg sambönd eiga ekki heima í stjórnarráðinu). Því á annars vegar að kjósa alþingismenn og hins vegar að ráða ráðherra eftir faglegum leiðum í auglýst embætti.
2. Flokkapólitíkina burt Kannski aðeins of róttækt, en ég vil sjá minna af henni. Að minnsta kosti nógu lítið til að einstaklingsframboð séu möguleg. Flokkspólitík snýst of mikið um forystudýrkun og framapot til að málefni fái þar nægilegt rúm á efnisskránni. Sumir einstaklingar eiga heldur ekki heima í neinum flokki, og of hætt er við að jaðarsjónarmið drukkni í stefnuyfirlýsingum þar sem allir verða að hrópa húrra í kór. Ég vil geta valið fólk saman á Alþingi eftir því hvort mér líst á sjónarmið þeirra sem einstaklinga, en ekki hvaða flokki það ákveður að fylgja. Innan hvers flokks sitja margir mismunandi einstaklingar og það er miður að hagsmunir flokksins ná stundum að yfirgnæfa hagsmuni fólksins, og útkoman verður þá sundurleitur flokkur sem rúinn er trausti, bæði innan frá og utan.
   Ef fyrri punkturinn yrði að raunveruleika væri þetta lítið mál þar sem ekki þyrfti meirihluta á Alþingi til að mynda ríkisstjórn.
3. Burt með kirkjuna Ég væri nú alveg til í að losna bara alveg við hana, en þar sem það er nú sennilega ekki að fara að gerast væri í það minnsta hægt að taka fyrsta skrefið og aðskilja hana frá  ríkinu. Það eru nokkuð stórar upphæðir sem renna í kirkjumál á hverju ári og væri hægt að taka nokkuð til í menntamálum og heilbrigðismálum fyrir þær fjárhæðir.  Aðgreina skal bókhald ríkis og kirkju og veita fjármununum í þarfari hluti.
   Persónulega fyndist mér rétt að leggja kirkjumálaráðuneytið niður en sennilega væri nær að endurskoða áherzlur þess og nefna það trúmálaráðuneyti, sem fjallar þá jafnt um öll trúmál á Íslandi (og gætir þess að gleyma ekki hagsmunum trúlausra).
4. Fjárhagslegt sjálfstæði ríkis og bæja Þetta gerist nú ekki í bráð, en er þó brýnt verkefni. Lán í kjölfar bankahrunsins geri ég ráð fyrir að séu óhjákvæmileg, en stefna á að því að greiða þau hratt til baka og í kjölfarið að hjálpa bæjarfélögum að borga niður sínar skuldir. Miklir fjármunir tapast á hverju ári í vexti (nema lánin séu lánuð áfram á hærri vöxtum, en sú er ekki raunin víðast hvar) sem hægt væri að nota í alla þá fjársveltu málaflokka sem sárlega þarfnast meiri peninga.
   Ég veit ekki hvernig lántaka opinberra stofnanna gengur fyrir sig en get ímyndað mér að hægt væri að setja strangari reglur sem gera erfiðara um vik til steypa sveitarfélögum í skuldir. Nær væri að ávaxta fé svo Ísland gæti lifað á vöxtunum… maður getur látið sig dreyma.

Þetta eru mis bjartsýn málefni sem ég tel þó að séu öll mjög brýn. Ég leyfi mér að vona að þau rætist fyr en síðar og þá sérstaklega það fyrsta. Nú þarf ég hinsvegar að líta á námið og undirbúa mig fyrir fyrsta tímann í kúrsinum á morgun. Það er margt fleira sem brennur á mér en hér er hollast að hætta.

4. Jan, brottför frá Keflavík, lending á Kastrup.

25. Jan, brottför frá Kastrup, lendig í Schiphol, lest til Rotterdam.

Flugvélin var hálftóm, en setið í hverju sæti lestarinnar. Ég fann laust sæti á móti fólki sem við fyrstu sýn virtist vera par en ræddi saman á ensku með erlendum hreim. Af samræðum þeirra komst ég að því að hún var þýsk en hann sennilega Hollendingur. Hún var nýbyrjuð á About a boy eftir Nick Hornby sem hann las yfir öxlina á henni og hjálpaði með orðin sem hún ekki skildi. Þegar ég var búinn að koma töskunum upp í farangursgrindina og mér í sætið kom önnur stelpa að og tyllti sér mér við hlið. Hún reyndist vera að vinna sem au-pair í Hollandi, þaðan sem hún var, en bjó hinsvegar í Suður Afríku. Mér finnst alltaf jafn sérstakt þegar hvítt fólk segist vera frá Afríku, en svona er ég bara takmarkaður. Náunginn hóf við hana samræður á Hollensku, svo ég skildi ekki ýkja mikið, en áttaði mig samt á því að hún talar Afrikaans í Afríkunni og ruglar því saman við Hollenskuna. Seinna komst ég að því að margir Hollendingar fluttu til Suður-Afríku áður en landið varð nýlenda Breta og Afrikaans er upprunið í Hollensku.

Ég stökk út í Rotterdam Centraal og tók metro til Antons. Hann býr í stúdentaherbergi sem húsgögn fylgdu með og að sjálfsögðu er ekki gert ráð fyrir gestum svo eftir hakk og spaghettí fórum við í hinn enda bæjarins til að kaupa bedda á 10 evrur. Hann var blessunarlega samanbrjótanlegur og á hjólum svo ferðin til baka gekk smurt.

Borgin tók á móti mér með kuldakasti; vikuna fyrir var orðið hlýtt og notalegt veður en um leið og ég steig út úr flugvélinni á Schiphol seig hitinn niður að frostmarki. Kebabstaðurinn fyrir utan hjá Antoni sem ég ætlaði að prófa annað kvöldið sem ég var á staðnum ákvað að ég væri ekki velkominn og tók sig í gegn með hjálp verktaka, og ég fékk að vita að hann hefði opnað á nýjan leik daginn eftir að ég kom heim aftur. Kvikmyndahátíðin í Rotterdam, sem er víst nokkuð virt, bauð upp á Slumdog Millionare, en þar sem við Anton vorum báðir of bjartsýnir til að tryggja okkur miða um leið og miðasalan opnaði á netinu seldist allt upp á sýninguna sem ég hefði komist á og við urðum að láta aðra mynd nægja.

Arkitektúrinn í Rotterdam er athyglisverður, borgin var víst jöfnuð við jörðu í seinna stríði og módernisminn reis úr rústunum. Erasmusbrúin sem ég gekk nokkrum sinnum yfir er mjög flott, kúbhúsin eru sérstök og bókasafnið hefur gula loftræstingu. Mörg húsin minntu mig mikið á lego af ýmsum ástæðum, kannski er það bara svona frammúrstefnulegt.

Torgið fyrir utan húsið sem Anton býr í er kennt við Afríku og er þar útimarkaður á hverjum miðvikudegi og laugardegi. Við gengum milli básanna á miðvikudagsmorguninn og á þriðjudeginum skoðuðum við Media Markt, sem er þýsk raftækjaverzlunarkeðja. Fyrir utan þetta fengum við okkur að borða á nokkrum mismunandi stöðum en restin af ferðinni fór í lestur og bíóáhorf af minni hálfu á meðan Anton reyndi hvað hann gat að læra.

29. Jan, lest frá Rotterdam, brottför frá Schiphol, lending á Kastrup.

30. Jan, lest til Lund.

Nú sit ég í stofunni hjá Mána eftir bíóferð með honum og David vini hans. Persónulegt met var slegið í gær: fjögur lönd á einum mánuði. Nú þarf ég að plana hvernig ég hyggst slá mér við á nýjan leik.

---

Myndin sem við Anton sáum á hátíðinni heitir Frozen River og fjallar um konu í New York fylki sem lendir í vandræðum með afborganir af hýja húsinu sínu og byrjar fyrir röð atvika að smygla fólki yfir landamærin frá Kanada til að drýgja tekjurnar. Vel gerð mynd um fólk og vandamál þeirra sem verður þó ekki of dimm og skilur í raun lítið eftir (annað en meiri innsýn í þetta svæði Bandaríkjanna).

Á meðan Anton svitnaði yfir skólabókum horfði ég á The 40 Year Old Virgin og Knocked Up. Þær eru mjög greinilega eftir sama fólk, Knocked Up er skömminni skárri en þær eru þó lítið annað en heilalaus skemmtun. Ágætlega gerðar engu að síður.

Í fyrradag horfði ég á Natural Born Killers og bjóst við hasar og látum og litlu öðru. Í henni leynist þó beitt ádeila sem fær nálgun frá mörgum hliðum, og eru margir mismunandi fletir á myndinni sem gerir það að verkum að ég get vel ímyndað mér að horfa á hana aftur. Hún minnir mig nokkuð á David Lynch en er þó ekki jafn furðuleg og absúrd og verkin hans. Þegar ég hóf áhorfið hafði ég gleymt að myndin var upphaflega skrifuð af Quentin Tarantino og leikstýrt af Oliver Stone. Stone, og fleiri, breyttu handritinu víst verulega svo lítið er eftir af upprunalegu útgáfunni. Það væri gaman að vita hvernig hún leit út, en tengingin í heim Tarantino er enn til staðar. Þegar ég las mér til um myndina komst ég að því að ádeilan tengist ýmsum atburðum sem áttu sér stað þegar endanlega handritið var í skrifun og að myndin hefur verið gagnrýnd mikið fyrir að ýta undir ofbeldi og sýna það í röngu ljósi. Þetta gerir myndina bara áhugaverðari og verður gaman að skoða hana betur í því samhengi.

Stykkið sem ég sá í bíó fyrir stundu var The Curious Case of Benjamin Button sem er stórt og mikið verk sem segir langa sögu. Hún er vel gerð og sýnir mismunandi tímabil á skemmtilegan hátt. Ég er þó ekki frá því að mér hafi fundist aðalleikararnir skyggja á sjálfa söguna því ég tengdi þá ósjálfrátt við aðrar persónur, en það er víst óhjákvæmilegt þegar leikarar verða stærri en einstakar myndir sem þeir leika í. Mikið er spilað inn á öldrun í myndinni og var sérstaklega gaman að sjá hversu vel er hægt að hafa áhrif á hversu ungt eða gamalt fólk virkar á hvíta tjaldinu og fær mann til að hugsa um alla Photoshop notkunina sem maður tekur ekki eftir frá degi til dags en er falin í myndum allra tímarita og auglýsingaskiltum hvarvetna. Ég skil vel að myndin sé tilnefnd til 13 Óskarsverðlauna en hún er þó löng og ekki mynd sem ég geri mér í hugarlund að sjá aftur í bráð (lesist sem: sagan höfðar takmarkað til mín).

Ég veit, endurnýttur titill. Hann á samt bara mjög vel við, og ég ætla ekki að röfla um Dag Bjé að þessu sinni.

Nei, til frásagnar er dagurinn sem senn er á enda. Hann hófst á því að ég vaknaði þreyttur rétt fyrir átta eftir að hafa mistekist að sofa úr mér ferðaþreytuna. Ég kom mér loksins af stað út í vetrarkuldann með hafragraut í maganum og hoppaði upp í næstu lest. Lestarkerfið er enn timbrað eftir áramótin og allt var í flækju í morgun, ég hef aldrei staðið svona þétt á leiðinni í skólann því allir hrúguðust í sömu lest þegar hún loksins lét sjá sig. Fyrsti skóladagurinn hófst alveg glimrandi vel, þegar ég mætti fékk ég að vita að janúarkúrsinn sem ég skráði mig í er framhaldskúrs og ég á ekkert að geta verið þarna. Ég sá fram á þrjár vikur af ekki neinu í kjölfarið og var nokkuð fúll að hafa klúðrað hlutunum svona. Efninu er ég hinsvegar kunnugur og ég er ekki einn á báti, við erum fimm eða sex sem ekki tókum fyrri kúrsinn og kennarinn virðist vera mjög næs og skemmtilegur og ákvað að redda þessu bara.

Hugbúnaðurinn sem ég nota í kúrsinum er risastór og fyllti harða diskinn í fartölvunni þegar ég ætlaði að setja hann upp og ég fór svekktur og svangur heim eftir að hafa eytt endalausum tíma í að hala honum niður og mistakast svo að setja allt upp. Þegar heim var komið hlammaði ég mér niður og ákvað að nú skildi ég nú greiða fyrir ordabok.is, hef trassað það síðan 28. des. Þegar í netbankann var komið var valmyndin í steypu og ég rétt náði með klókindum að koma mér inn í greiðsluhlutann. Ég stimplaði inn allar upplýsingar, sló inn leyninúmerið sem þarf fyrir millifærslur og smellti á áfram. Hættulega rauð og æpandi skilaboð stungu í augun og tjáðu mér að númerið væri ekki rétt. Jeij! Að þessu er stutt forsaga:

Kaupþing ákvað að vegna öryggisástæðna þyrftu allir að breyta leyninúmerinu sínu innihéldi það hluta úr kennitölunni manns. Eins og allir latir Íslendingar hafði ég einfaldlega valið seinni hlutann í kennitölunni minni þegar ég var beðinn um númer og það svínvirkaði síðan þá. Ég hlýddi þó og breytti því þegar bréfið barst og steingleymdi svo blessuðu númerinu sem ég valdi. Þegar ég hafði reynt þrjár mislukkaðar tilraunir til að greiða ordabok.is úr netbankanum fyrir áramót hrökk allt í lás og ég komst ekki lengur inn. Sjálfum mér gramur hringdi ég í Kaupþing og skýrði stöðuna og var þá beðinn um leyninúmerið svo konan hinumegin á línunni gæti kippt þessu í liðinn. “Ehh… ég er búinn að gleyma því?” “Jájá, farðu þá bara upp í Kringluútibú og framvísaðu skilríkjum” “Allt í góðu…”. Svo dreif ég mig í fyrradag, daginn áður en ég flaug aftur til Danmerkur. Þjónustufulltrúinn sem ég lenti fyrst á vissi ekkert hvað ég meinti þegar ég útskýrði stöðuna og sá sem tók við átti í mestu vandræðum með að átta sig á hvert vandamálið var hjá mér. Að lokum rétti hann mér eyðublað og sagði mér að skrifa nafnið mitt hérna og nýja leyninúmerið þarna. Þetta verður svo komið seinna í dag. “Flott” hugsaði ég með mér og fór að kaupa skó.

Nú ætti það að vera nokkuð ljóst hví mér var síður en svo skemmt þegar skilaboðin birtust mér á skjánum í dag. Ósáttur með þjónustuna hringdi ég í Kaupþing og beið í nokkurn tíma á línunni. Loksins kom röðin að mér, ég útskýrði málið og átti að fá samband við einhvern í Kringluútibúinu í kjölfarið. Rétt áður en sambandið var sent áfram hljóðnaði síminn í höndunum á mér; inneignin var búin. Nú var ég orðinn fokreiður og ákvað að laga til í tölvunni hjá mér og tengdi til þess netsnúruna, treysti ekki þessu þráðlausa fyrir allri tónlistinni og bíómyndunum sem ég vildi færa yfir á hina tölvuna með hörðu diskunum. Þegar það gekk ekki upp runnu á mig tvær grímur og ég vildi ekki hugleiða of djúpt hvaða ósköp biðu mín þegar lengra liði á vikuna. Kreppan var föst í fötunum mínum síðan á Íslandi og óheppnin hafði elt mig út. Brúnirnar sigu niður og harka færðist í svipinn, ég ætlaði ekkert að fara að gefast upp. Eftir að átta mig á eigin heimsku sparkaði ég netbeininum í lag svo ég gæti notað netsnúruna og tók svo reiðina út í þrifum á íbúðinni og klósettinu með. Ég var rétt við það að hendast niður í þvottahús þegar rifjaðist upp fyrir mér að þvottakortið er tómt. Ég setti því uppsetninguna á skólahugbúnaðinum aftur af stað og rauk út í búð með hælsæri eftir nýju skóna og keypti mér í karríkjúkling rétt fyrir lokun. Ég gleymdi samt að kaupa plástur á hælinn á mér…

Ég lýk þessu á bíómyndum, á leiðinni heim eyddi ég tímanum í að horfa á Dodgeball í flugvélinni og er hún endalaus steypa sem mér stökk ekki bros yfir. Það er reyndar lygi, merkingin á kistunni í lokin var skemmtileg og brosti ég út í annað þegar ég sá hana. Þó handritið hafi ekki boðið upp á mikið skilaði Vince Vaughn því enn verr frá sér og ég held ekki að neinn af leikaraliðinu hafi sýnt af sér neina sérstaka prýði. Til að vega þetta upp horfði ég á Control þegar ég var kominn heim, sem fjallar um líf og dauða Ian Curtis, söngvara hljómsveitarinnar sálugu Joy Division. Hún er mjög góð og vel gerð, svolítið langdregin en vel leikin, skrifuð og tekin og svo skemmir tónlistin ekki fyrir. Hún fyllir vel ákveðið tóm sem 24 Hour Party People skilur eftir, en sú mynd kemur inn á þessa sögu í umfjöllun sinni um Tony Wilson.